วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาประวัติของเสียง ร เรือ ในภาษาไทย ทั้งที่ เป็นภาษาพูด และภาษาเขียน โดยแบ่งการศึกษาออกเป็น 2 หัวข้อย่อยคือ การศึกษาการแปร เสียง ร โบราณ (Proto-Tai *r) ในภาษาตระกูลไท จำนวน 18 ถิ่น เสียงที่ใช้ศึกษาคือ เสียง ร โบราณที่เป็นเสียงโฆษะ (r) เสียงอโฆษะ (*hr) และเสียง ร โบราณในเสียง พยัญชนะควบกล้ำ (*Cr-) สำหรับหัวข้อย่อยที่สอง เป็นการศึกษาเสียง ร เรือ ในภาษาไทย สมัยสุโขทัย ข้อมูลที่ใช้สำหรับหัวข้อย่อยที่หนึ่ง เป็นรายการคำศัพท์ ในภาษาไท จำนวน 18 ถิ่น ที่ รวบรวมไว้ในงานของหลี ฟังก้วย (Li Fang Kuei) ชื่อ A Handbook of Comparative Tai สำหรับข้อมูลสำหรับหัวข้อย่อยที่สอง ส่วนหนึ่งมาจากจารึกสุโขทัย ที่ปริวรรตแล้ว และรวมทั้ง การอ้างอิงเอกสารที่เกี่ยวข้องกับภาษาสุโขทัย ผลของการศึกษาพบว่า เสียง ร โบราณเป็นเสียงที่มีการเปลี่ยนแปลง แปรรูปเป็นเสียง ต่างคือ r,l,h,o และ y ในกรณีของเสียงพยัญชนะควบกล้ำ พบว่าโดยมากจะลดรูป เป็นเสียง พยัญชนะเดี่ยวในเกือบทุกถิ่น ยกเว้นภาษาแสก และบางครั้งก็แปรรูปเป็นเสียง [l] สิ่งที่สำคัญ คือรูปแบบการแปรรูปของเสียง ร โบราณ ในภาษาไทย (Siamese) ที่ หลี ฟัง ก้วย แสดงไว้ ว่า เสียง *r กลายเป็นเสียง ร และสำหรับ *hr นั้นเป็นเสียง ฮ ในภาษาปัจจุบัน แต่การ ศึกษาครั้งนี้ เสนอว่าเสียง ร โบราณ (*r) ควรพัฒนาเป็นเสียง ฮ ไม่ใช่ ร เมื่อนำผลการ ศึกษาจากหัวข้อที่หนึ่งมาเป็นข้อมูลสำหรับการศึกษาในหัวข้อที่สอง สรุปได้ว่า เดิมทีภาษาสุโขทัย มีเสียง ฮ ในภาษาพูด แต่เนื่องจากเสียง ฮ เป็นปฏิภาคกับเสียง ร ในภาษาสันสกฤต และเขมร ซึ่งปรากฎในรูปของภาษาเขียนและภาษาที่เป็นทางการสมัยสุโขทัย จึงใช้ตัวอักษร ร เรือ แทน เสียงที่มาจากภาษาสันสกฤต หรือเขมร และออกเสียงเป็น ล ลิง สำหรับภาษาถิ่นสุโขทัยที่ปรากฎ ในภาษาเขียน โดยเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับศาสนา เสียง ฮ จะปรากฎในรูปของตัว ร และออกเสียง เป็น ล แต่ถ้าภาษาถิ่นสุโขทัยปรากฎในภาษาที่ไม่เป็นทางการ อักษรตัว ร ก็จะออกเสียงเป็น ฮ ตามเสียงพูดในภาษาถิ่น เช่น "ไร่" ออกเสียงเป็น "ไฮ่"