โรคมาลาเรียเป็นโรคที่ยังคงเป็นปัญหาสาธารณสุขในหลายๆ ส่วนของโลกเขตร้อนรวมถึง ประเทศไทยและพบว่ามีการดื้อของเชื้อพลาสโมเดียมฟัลซิพาลัมต่อยาที่ใช้ต้านเชื้อมาลาเรีย เช่น คลอโรควิน ควินิน เมฟโฟควิน และฟานซิดาร์ แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ยาอาร์ทีมิซินินเป็น ยาที่มีหมู่เปอร์ออกไซด์อยู่ในสารประกอบซึ่งมีประสิทธิภาพในการต้านเชื้อมาลาเรียฟัลซิพาลัม ที่ตื้อต่อยาคลอโรควินได้ดี ในขณะที่โรคธาลัสซีเมียเป็นโรคที่เกิดจากความผิดปกติทาง พันธุกรรมซึ่งพบว่ามีการกระจายของโรคในพื้นที่แถบที่มีการระบาดของโรคมาลาเรียเช่นกัน การศึกษาในห้องปฏิบัติการได้แสดงให้เห็นว่าเกิดการดื้อยาอาร์ทีมิซินินต่อการฆ่าเชื้อ มาลาเรียฟัลซิพาลัมที่อยู่ในเม็ดเลือดแดงจากผู้ป่วยธาลัสซีเมีย การดื้อต่อยาชนิดนี้เป็นการ ดื้อยาที่มิได้เกิดจากเชื้อมาลาเรียหากแต่เฉพาะเจาะจงต่อเซลล์เจ้าบ้าน โดยการศึกษานี้ แสดงให้เห็นว่าเกิดการทำลายประสิทธิภาพของยาอาร์ทีมิซินินโดยเม็ดเลือดแดงอัลฟาธาลัสซีเมีย มากกว่าในเม็ดเลือดแดงปกติซึ่งสอดคล้องกับการพบการดื้อยาอาร์ทีมิซินินข้างต้น นอกจากนี้ยังพบ ว่าส่วนของเยื่อบุผิวเม็ดเลือดแดงและส่วนของน้ำเลือดจากเม็ดเลือดแดงอัลฟาธาลัสซีเมีย สามารถทำให้ยานี้หมดประสิทธิภาพได้ การศึกษาในเม็ดเลือดแดงเบต้าธาลัสซีเมียพบว่าไม่มี ผลต่อประสิทธิภาพของยา ในขณะที่ส่วนของน้ำเลือดกลับทำลายยาได้เช่นเดียวกับส่วนของ น้ำเลือดจากเบต้าธาลัสซีเมีย นอกจากนี้ในการศึกษานี้พบว่าเม็ดเลือดแดงปกติสามารถทำลาย ยาอาร์ทีมิซินินได้ ทำให้มีการศึกษาถึงผลของซีรั่มต่อการหมดประสิทธิภาพของยาและพบว่า การเพิ่มซีรั่มมากกว่า 50 เปอร์เซ็นต์ขึ้นไปช่วยป้องกันการทำลายยาโดยเม็ดเลือดแดงปกติ ได้ แต่สำหรับในเม็ดเลือดแดงอัลฟาธาลัสซีเมียนั้นกลับพบว่าการเพิ่มซีรั่มช่วยชลอการทำลาย ประสิทธิภาพของยาให้ช้าลงเพียงเล็กน้อย ในการศึกษาโดยใช้แบบจำลองเม็ดเลือดธาลัสซีเมีย โดยสาร phenylhydrazine พบว่าเม็ดเลือดแดงจำลองนี้สามารถทำให้ยาหมดประสิทธิภาพ ได้เช่นเดียวกัน กลไกในการเกิดการหมดประสิทธิภาพของยาโดยเม็ดเลือดแดงเจ้าบ้านนี้เป็นปัจจัยที่สำคัญ ที่ทำให้เกิดการดื้อยาอาร์ทีมิซินินต่อการต้านเชื้อมาลาเรียในเม็ดเลือดแดงอัลฟาธาลัสซีเมีย ซึ่งอาจเป็นสาเหตุของการกลับเป็นใหม่ (recrudescence) ของโรคมาลาเรียและอาจเป็น การเหนียวนำให้เกิดเชื้อมาลาเรียที่ดื้อต่อยาอาร์ทีมิซินินขึ้นได้ในอนาคต