การศึกษานี้เป็นการศีกษาภาคตัดขวางในกลุ่มประชาชนที่อาศัยอยู่ใกล้โรงงาน ผลิตเฟอร์นิเจอร์ไม้ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างเสียงรบกวน จากโรงงานผลิตเฟอร์นิเจอร์ไม้กับการตอบสนองของประชาชนในชุมชน และนำผลที่ได้ เสนอเป็นแนวทางในการกำหนดมาตรฐานเสียงรบกวนที่เกิดจากโรงงานดังกล่าว โรงงาน ที่ได้คัดเลือกมาศึกษามีทั้งหมด 10 โรงงาน ตั้งอยู่ในเขตบางซื่อ กรุงเทพมหานคร การตรวจวัดเสียงในชุมชน ทำการวัดเสียงในรูปของระดับเสียงเฉลี่ยเทียบเท่า แบบต่อเนื่อง 1 ชม. (Leq 1 hr) ตลอดระยะเวลาการผลิตของโรงงาน (08.00-17.00 น.) ระดับเสียงเฉลี่ยเทียบเท่าแบบต่อเนื่อง 24 ชม. (Leq 24 hr) ระดับเสียงพื้นฐาน (L(,90)) และทำการคำนวณระดับเสียงเป็นค่าดัชนีต่าง ๆ ได้แก่ ค่าระดับเสียงรบกวน (L(,r)) ระดับเสียงเปอร์เซ็นต์ไทต์ที่ 10 (L(,10)) ระดับมลพิษ ทางเสียง (L(,np)) และผลต่างของระดับเสียงรบกวนกับเสียงพื้นฐาน (L(,r)-L(,90)) ในขณะที่ทำการตรวจวัดเสียงในชุมชนได้สัมภาษณ์ประชาชนที่อาศัยอยู่รอบ ๆ โรงงาน จำนวน 198 คน ด้วยแบบสอบถามเพื่อประเมินการถูกรบกวน ผลการศึกษาพบว่าความสัมพันธ์ระหว่างร้อยละการรบกวนของผู้ให้สัมภาษณ์ กับค่า ดัชนีเสียงดังกล่าว มีความสัมพันธ์ในเชิงเส้นตรงด้วยค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ 073-0.96 ที่ระดับความเชื่อมั่นมากกว่าร้อยละ 95 (p-value = 0.017-0.0001) ค่าระดับเสียงที่ร้อยละ 20 การรบกวนของผู้ให้สัมภาษณ์ พบว่า ระดับเสียงรบกวนมีค่า 65 dB(A) ระดับเสียงเปอร์เซ็นต์ไทต์ที่ 10 มีค่า 67 dB(A) ระดับมลพิษทางเสียง มีค่า 73.4 dB(A) และผลต่างระหว่างเสียงรบกวนกับระดับเสียงพื้นฐานมีค่า 11.5 dB(A) ซึ่งความสัมพันธ์ระหว่างร้อยละการรบกวนของผู้ให้สัมภาษณ์กับผลต่างดังกล่าว มีค่า สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์และระดับความเชื่อมั่นสูงสุด (r=0.96,p-value=0.0001) จากผลการศึกษาดังกล่าว จึงเสนอแนะค่าผลต่างระหว่างเสียงรบกวนกับระดับเสียง พื้นฐานของชุมชนที่ 11.5 dB(A) เป็นค่ามาตรฐานสำหรับประเมินเสียงรบกวนจากโรงงาน เฟอร์นิเจอร์ไม้