การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาสถานการณ์ความเมื่อยล้ากล้ามเนื้อในกลุ่ม ผู้ประกอบอาชีพทอผ้าด้วยมือ เพศหญิง และปรับปรุงบริเวณที่ทำงานเพื่อลดความเมื่อยล้า กล้ามเนื้อขณะนั่งทำการทอผ้า และการศึกษานี้เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลองในกลุ่มผู้ประกอบ อาชีพทอผ้าด้วยมือ เพศหญิง อายุโดยเฉลี่ย 29.6 ปี น้ำหนักและส่วนสูงโดยเฉลี่ย 54.3 ก.ก. และ 154.7 ซ.ม. ตามลำดับ ประสบการณ์ในการทอผ้าโดยเฉลี่ย 8.6 ปี และทั้งหมดไม่มีประวัติการเจ็บป่วยหรือได้รับอุบัติเหตุเกี่ยวกับกระดูกและกล้ามเนื้อ โดยกลุ่มตัวอย่างถูกประเมินความเมื่อยล้าโดยคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อและแบบสอมถาม ความรู้สึกเมื่อยล้า ในขณะนั่งทำการทอผ้าในบริเวณที่ทำงานเดิมและในบริเวณที่ทำงาน ที่ปรับปรุงใหม่ แต่ละที่ใช้เวลา 5 ชั่วโมงในการทำงาน (10.00 น.-15.00 น.) และการประเมินความเมื่อยล้ากล้ามเนื้อด้วยค่า % MVC ของคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อทุก 30 นาที และสอบถามความรู้สึกเมื่อยล้าที่ชั่วโมงการทำงานที่ 0,2,3,5 ผลการศึกษาพบว่า การประเมินระดับความรู้สึกเมื่อยล้าขณะนั่งทอผ้าในบริเวณ ที่ทำงานที่ปรับปรุงแล้วมีความรู้สึกเมื่อยล้าทั่วไปของร่างกาย, ความรู้สึกเมื่อยล้า กล้ามเนื้อไหล่ และความรู้สึกเมื่อยล้ากล้ามเนื้อหลัง น้อยกว่านั่งทอผ้าในบริเวณ ที่ทำงานเดิมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ((+,a) = 0.05) และการประเมินความเมื่อยล้า กล้ามเนื้อด้วยคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อพบว่า ขณะนั่งทอผ้าในบริเวณที่ปรับปรุงแล้วมีความ เมื่อยล้ากล้ามเนื้อไหล่ (Trapezius) และความเมื่อยล้ากล้ามเนื้อหลัง (Erector spinae) น้อยกว่านั่งทอผ้าในบริเวณที่ทำงานเดิมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ((+,a)=0.05) ในส่วนสุดท้ายความสัมพันธ์ระหว่างตัวชี้วัดความเมื่อยล้ากล้ามเนื้อระหว่างแบบสอบถาม และคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อมีความสัมพันธ์กันน้อยมาก ซึ่งสามารถสรุปได้ว่าการปรับปรุง บริเวณที่ทำงานใหม่สามารถลดความเมื่อยล้ากล้ามเนื้อไหล่ และกล้ามเนื้อหลังในผู้ ประกอบอาชีพทอผ้าด้วยมือได้