ภาวะสับสนเฉียบพลัน เป็นปรากฎการณ์ทางการพยาบาลที่พบบ่อยในผู้สูงอายุ การได้รับ การประเมิน การรักษาที่รวดเร็วเมื่อเกิดอาการ ช่วยลดภาวะแทรกซ้อนต่างๆ ที่ตามมา ดังนั้น การศึกษาเพื่อทราบถึงปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการเกิดภาวะสับสนเฉียบพลัน เพื่อจะได้ป้องกัน เฝ้าระวัง บำบัดรักษาได้เหมาะสม การวิจัยเชิงบรรยายครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอุบัติการและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับ การเกิดภาวะสับสนเฉียบพลันในผู้ป่วยสูงอายุที่รับไว้รักษาในแผนกอายุรกรรม กลุ่มตัวอย่าง เป็นผู้ป่วยสูงอายุที่เข้ารับการรักษาในแผนกอายุรกรรม โรงพยาบาลสงขลานครินทร์ ระหว่าง เดือนมกราคมถึงเดือนมีนาคม พ.ศ.2542 จำนวน 254 คน เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง ตามคุณสมบัติที่กำหนดและยึดหลักการพิทักษ์สิทธิผู้เข้าร่วมวิจัย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบ บันทึกข้อมูล 4 ชุด ซึ่งประกอบด้วยแบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล แบบประเมิน Delirium Rating Scale ฉบับภาษาไทย แบบบันทึกผลทางห้องปฏิบัติการ และแบบบันทึกการใช้ยา ของผู้ป่วย เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ สงเกต บันทึกข้อมูลจากเวชระเบียน วิเคราะห์ข้อมูล ด้วยโปรแกรมสำเร็จรูป SPSS/FW ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างเกิดภาวะสับสนเฉียบพลัน ร้อยละ 6.3 และเริ่มต้น เกิดภาวะสับสนเฉียบพลันในวันที่ 2 ถึงวันที่ 6 ซึ่งเป็นสัปดาห์แรกของการเข้ารับการรักษา ในแผนกอายุรกรรม ปัจจัยที่พบว่ามีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ .001 ระหว่างผู้ป่วยสูงอายุที่เกิดภาวะสับสนเฉียบพลันกับไม่เกิดภาวะสับสนเฉียบพลันภายหลัง เข้ารับการรักษาในแผนกอายุรกรรมคือ อัตราการตายและกลุ่มของยาที่ผู้ป่วยได้รับ ตามลำดับ ระยะเวลาที่อยู่ในโรงพยาบาลและจำนวนยาที่ผู้ป่วยได้รับมีความสัมพันธ์ทางบวกกับการเกิดภาวะ สับสนเฉียบพลัน ผลจากการศึกษาครั้งนี้ทำให้ได้ข้อมูลเพื่อหาแนวทางช่วยเหลือผู้ป่วยได้อย่าง เหมาะสมและมีประสิทธิภาพ ทั้งในด้านการป้องกันการลดปัจจัยเสี่ยง และการจัดการกับภาวะ สับสนเฉียบพลันที่เกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็ว และเป็นแนวทางในการศึกษาวิจัยต่อไป