การศึกษาครั้งนี้ได้ทำการทดสอบสมรรถภาพทางกาย และสมรรถภาพทางสรีรวิทยา ในอาสาสมัครเพศชายจำนวน 36 คน อายุระหว่าง 20-30 ปี โดยแบ่งเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มแรก เป็นกลุ่มปกติ จำนวน 9 คน กลุ่มที่สองเป็นผู้พิการแขนขวาขาดระดับต่ำกว่าข้อศอก จำนวน 18 คน ซึ่งจะนำมาแบ่งเป็น 2 กลุ่มย่อยจำนวนเท่ากัน คือกลุ่มที่เข้าร่วมการฝึกออกกำลังกาย และกลุ่มที่ไม่เข้าร่วมการฝึกออกกำลังกาย กลุ่มที่สาม เป็นผู้พิการขาขวาขาดระดับต่ำกว่า ข้อเข่า จำนวน 9 คน ความพิการของผู้พิการแขน-ขา ขาดเหล่านี้ เกิดจากการทำงาน แต่ละกลุ่มที่พิการมีความใกล้เคียงกันในระดับที่ขาด, ข้างที่ขาด อาสาสมัครทั้งหมดจะได้ รับการทดสอบสมรรถภาพทางกาย ได้แก่ การวัดสัดส่วนของร่างกาย, วัดความแข็งแรงของ กล้ามเนื้อ, วัดความต้องการออกซิเจนสูงสุด (ประมาณจากระดับชีพจร), วัดการทำงานของมือ และ การทดสอบสมรรถภาพทางสรีรวิทยา ได้แก่ ความเร็วการตอบสนองต่อการกระตุ้นด้วยแสง, เสียง, สัมผัส ผลที่ได้จากการทดสอบจะถูกนำมาวิเคราะห์สมรรถภาพทางกาย, การทำงานของ ระบบสั่งการของมือ และ สมรรถภาพทางสรีรวิทยาที่เปลี่ยนแปลง และ/หรือ ปรับตัว ซึ่งเป็นผล จากการสูญเสียแขนหรือขา และผลของการออกกำลังกายหลังจากเข้าร่วมฝึกการออกกำลังกาย ผลการทดสอบพบว่า ภายหลังการสูญเสียแขนหรือขาไม่นาน สมรรถภาพทางกายของแขนหรือขา ข้างที่ขาดลดลงอย่างมีนัยสำคัญ, ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญของระบบสั่งการของมือ ข้างปกติแม้ว่าจะมีแนวโน้มที่เร็วขึ้นก็ตาม และมีการเปลี่ยนแปลงสมรรถภาพทางสรีรวิทยา บางอย่างแตกต่างจากคนปกติ เช่น เวลาปฏิกิริยาการตอบสนองต่อการกระตุ้นด้วยเสียงบางจุด ช้าขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ สมรรถภาพทางกายของผู้พิการแขนขาดภายหลังเข้าร่วมการฝึกการออก กำลังกายเป็นเวลา 8 สัปดาห์ พบว่า สมรรถภาพทางกายของแขนทั้งสองข้างและการทำงาน ของระบบสั่งการของมือในข้างปกติดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ รวมทั้งการปรับตัวของสมรรถภาพทาง สรีรวิทยาเปลี่ยนแปลงไปโดยความเร็วการตอบสนองต่อการกระตุ้นด้วยแสงและสัมผัสบางจุด เร็วขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ จากผลการทดสอบแสดงให้เห็นว่ามีเปลี่ยนแปลง และ/หรือ การปรับตัวของระบบประสาท และกล้ามเนื้อต่อการสูญเสียแขนหรือขา โดยทำให้สมรรถภาพทางร่างกายผู้พิการแขน-ขาขาดลดลง และสมรรถภาพทางสรีรวิทยาบางอย่างแตกต่างจากคนปกติ ผลการฝึกการออกกำลังกาย ทำให้เกิดการปรับตัวของระบบประสาทและกล้ามเนื้อส่วนที่ออกกำลังกายดีขึ้น ส่งผลให้การทำงาน ของระบบสั่งการของมือในข้างปกติและความเร็ว การตอบสนองต่อการกระตุ้นด้วยแสงและสัมผัส เร็วขึ้น ช่วยให้การฟื้นฟูสมรรถภาพผู้พิการแขนขาดมีประสิทธิภาพดียิ่งขึ้น