วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้ ต้องการสำรวจการระบาดและเก็บตัวอย่างของ โรคใบไหม้ตามธรรมชาติ ในเขตกรุงเทพฯ และปริมณฑล เพื่อแยกเชื้อรา ~iAphanomyces~i sp. ให้บริสุทธิ์และศึกษาความรุนแรงในการทำให้เกิดโรคใบไหม้ทั้งในเรือนทดลองและสภาพ ธรรมชาติ ซึ่งเป็นการประเมินศักยภาพการควบคุมผักตบชวาโดยชีววิธี รวมทั้งผลกระทบ ที่อาจมีต่อพืชอาศัย 5 ชนิด ผลการสำรวจเชื้อรา ~iAphanomyces~i sp. ซึ่งเป็นสาเหตุโรคใบไหม้ของผักตบชวา พบว่า เชื้อราสามารถแพร่ระบาดเข้าทำลายผักตบชวาได้ตลอดทั้งปี โดยเฉพาะในช่วง ฤดูฝนผักตบชวาแสดงอาการเป็นโรคใบไหม้อย่างรุนแรง ซึ่งแยกเชื้อราให้บริสุทธิ์ได้โดย วิธีการแยกจากเนื้อเยื่อผักตบชวาที่เป็นโรคและการใช้เหยื่อล่อเชื้อราในน้ำ และเมื่อ นำมาทดสอบความสามารถในการทำให้เกิดโรค พบว่า ทั้งเส้นใยและสปอร์ของเชื้อรา สามารถทำให้ผักตบชวาเป็นโรคได้ ซึ่งเชื้อราเข้าทำลายใบผักตบชวาโดยวิธีการทำแผล ได้รวดเร็วและรุนแรงกว่าวิธีการไม่ทำแผล จากการศึกษาความรุนแรงในการทำให้เกิด โรคใบไหม้กับผักตบชวา พบว่า เชื้อรา ~iAphanomyces~i sp. NON-16 ที่แยกได้จาก ผักตบชวาที่เป็นโรคใบไหม้ในคลองบางใหญ่ จังหวัดนนทบุรี ทำให้เกิดโรคใบไหม้รุนแรง ที่สุด โดยทำให้ใบผักตบชวาเป็นโรคมีพื้นที่แผลไหม้ร้อยละ 38.11 โดยวิธีการทำแผล และร้อยละ 18.38 โดยวิธีการไม่ทำแผล ภายหลังจากการปลูกเชื้อ 6 วัน และเมื่อนำ zoospores suspension ของเชื้อราสายพันธุ์นี้มาพ่นลงบนผักตบชวาขนาดเล็ก ขนาด กลางและขนาดใหญ่ ภายในโรงเรือนทดลอง พบว่า เชื้อราสามารถเข้าทำลายผักตบชวา ได้อย่างรวดเร็วและรุนแรง ภายในเวลา 14 วัน โดยเฉพาะในผักตบชวาขนาดเล็ก เชื้อราเข้าทำลายได้ดีที่สุด โดยทำให้น้ำหนักแห้งของผักตบชวาลดลงถึงร้อยละ 62.58 เมื่อทำการปลูกเชื้อ 2 ครั้ง โดยแต่ละครั้งห่างกัน 7 วัน ส่วนการศึกษาในสภาพกึ่ง ธรรมชาติ พบว่า การปลูกเชื้อ 2 ครั้ง มีประสิทธิภาพในการทำลายผักตบชวาดีกว่าการ ปลูกเชื้อ 1 ครั้ง ส่วนการศึกษาพืชอาศัยของเชื้อราสายพันธุ์นี้ โดยใช้เส้นใยพบว่า เชื้อราไม่ทำให้พืชอาศัยทั้ง 5 ชนิดที่นำมาทดสอบเป็นโรค