การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศักยภาพของพื้นที่และความพร้อม ของชุมชนในการส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ประเภทอ่างเก็บน้ำ ตามแนวทางการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ผลการศึกษาวิจัย พบว่า พื้นที่มีความเหมาะสม ต่อการส่งเสริมและพัฒนาการท่องเที่ยเชิงอนุรักษ์ คือ พื้นที่ทางตอนกลางของพื้นที่ ศึกษาเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งได้แก่บริเวณรอบๆ อ่างเก็บน้ำสามารถกำหนดเป็นจุดท่องเที่ยว เชิงอนุรักษ์ได้ เช่น บริเวณหัวงาน บริเวณเขาจุก บริเวณวัดถ้ำหมีนอน บริเวณศาลา คนเหล็ก บริเวณหมู่บ้านหมู่ที่ 4 บ้านเหมืองแร่ เป็นต้น รวมทั้งบริเวณเขตอุทยานแห่งชาติ เขาชะเมาและเขาวง วึ่งมีความเป็นธรรมชาติแบบดั้งเดิมสูง ลักษณะพื้นที่ประกอบด้วย น้ำตก ถ้ำที่มีหินงอกหินย้อยที่สวยงาม พืชพรรณและสัตว์ป่ามีความหลากหลายทางชีวภาพ เหมาะแก่การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ส่วนในด้านความพร้อมของชุมชน พบว่า ประชาชน ในพื้นที่ส่วนใหญ่มีความรู้เรื่องการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ระดับปานกลาง ร้อยละ 55.3 มีทัศนคติต่อการดำเนินการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ในพื้นที่ระดับปานกลาง ร้อยละ 38.0 มีส่วนร่วมในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม เพื่อส่งเสริมและพัฒนาการ ท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ระดับต่ำ ร้อยละ 38.7 และจากการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว พบว่า ความรู้มีผลต่อทัศนคติเรื่องการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์แตกต่างกันอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ตัวแปรที่มีผลสูงสุดต่อความรู้และทัศนคติเรื่องการ ท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ คือบทบาทหรือตำแหน่งในหมู่บ้าน ตัวแปรที่มีผลสูงสุดต่อการ มีส่วนร่วมในการจัดการทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อมเพื่อส่งเสริมและพัฒนาการ ท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์คือประเภทเอกสารสิทธิ์ในที่ดินที่อาศัยอยู่ ซึ่งพื้นที่ศึกษาส่วนใหญ่ เป็นเอกสารประเภท ภบท.5 (ภาษีบำรุงท้องที่) มากที่สุด ส่วนความคาดหวังในด้าน การลงทุนเพื่อพัฒนาพื้นที่เพื่อรองรับตามแนวทางการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ กลุ่ม ประชากรตัวอย่างส่วนใหญ่ตอบว่ายังไม่แน่ใจ กล่าวโดยสรุป พื้นที่มีศักยภาพเหมาะสมต่อการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ แต่ในด้าน ความพร้อมของชุมชนยังมีปัญหาอุปสรรคในด้านการจัดการพื้นที่อย่างเชื่อมโยงในแนวทา การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ร่วมกัน ข้อเสนอแนะควรมีการฝึกอบรมให้ความรู้เรื่องการ ท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์และวางแผนการใช้ประโยชน์พื้นที่ร่วมกัน เพื่อเพิ่มพูนความรู้ และบทบาทของประชาชนในพื้นที่ จะทำให้เกิดการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ที่ เป็นจริงได้เกิดการกระจายรายได้ไปสู่ชุมชนและเกิดการพัฒนาอย่างยั่งยืน