ศีล 5 ข้อที่ 1 คือ การงดเว้นจากการฆ่าสัตว์ เป็นหลักคำสอนของพระพุทธศาสนา ที่กล่าวถึงกันมากที่สุดในสังคมไทย แต่ปัจจุบันในสังคมไทยมีสถิติการ "ฆ่า" สูงมาก ผลจากการ "ฆ่า" ทำให้คนไทยต้องประสบกับการขาดความเมตตา มีการก่ออาชญากรรม ที่ทารุณโหดร้าย งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อจะศึกษาทัศนะเรื่องศีล 5 ของชาวพุทธในสังคมไทย ปัจจุบันเฉพาะกรณีการฆ่าสัตว์ เปรียบเทียบผลการสำรวจข้อมูลด้านความเข้าใจ การปฏิบัติ และอุปสรรคในการปฏิบัติตามศีล 5 ข้อที่ 1 ได้แบ่งการวิจัยออกเป็น 2 ส่วน คือ การวิจัย เอกสารและการวิจัยภาคสนาม ผลการวิจัยภาคเอกสารพบว่า การงดเว้นจากการฆ่าสัตว์มีความสำคัญเพราะเป็น ข้อปฏิบัติเพื่อความสงบสุข ป้องกันการเบียดเบียนชีวิตและความหวาดระแวงกันระหว่าง มนุษย์กับมนุษย์ และมนุษย์กับสัตว์ การฆ่าถือว่าต้องมีองค์ประกอบครบ 5 ประการ คือ สัตว์มีชีวิต, รู้ว่าสัตว์มีชีวิต, คิดจะฆ่า, พยายามฆ่า, และสัตว์ตายด้วยความพยายามนั้น ศีลจึงขาด ถ้าองค์ประกอบไม่ครบศีลก็ไม่ขาด เป็นเพียงการทรมานสัตว์เพราะเบียด เบียนสัตว์โดยขาดเมตตา การปฏิบัติศีลข้อนี้กระทำได้ 3 วิธี คือ ปฏิญาณตนจะไม่ล่วง ละเมิด, งดเว้นเมื่อประสบเหตุการณ์เฉพาะหน้า, และงดเว้นเป็นปกติ ผู้ปฏิบัติตาม ศีลข้อนี้จะได้รับผลคือ การดำรงชีวิตอยู่อย่างปกติสุข มีความอุดมสมบูรณ์ และสามารถ ปฏิบัติธรรมขั้นสูงได้ต่อไป ผลการวิจัยภาคสนามพบว่า ปัจจุบันประชาชนส่วนใหญ่เข้าใจศีลข้อนี้ถูกต้อง แต่ไม่สามารถจะปฏิบัติให้สมบูรณ์ได้ เพราะความจำเป็นในการดำรงชีวิต และเชื่อว่า การฆ่าสัตว์เป็นบาปมีผลทั้งในชาตินี้และชาติหน้า ผู้ปฏิบัติที่ขาดความเข้าใจอย่างถูกต้อง ในการรักษาศีลจะเข้าใจว่าการรักษาศีลยากเกินไปจึงไม่รักษาศีล