การวิจัยนี้ต้องการศึกษากิจการพิพิธภัณฑสถานในประเทศไทย ระหว่าง พ.ศ.2417- 2477 ในประเด็นต่างๆ กล่าวคือ การจัดการพิพิธภัณฑสถาน วัตถุพิพิธภัณฑ์ การจัดแสดง และบทบาทของชนชั้นผู้นำสยามต่อกิจการพิพิธภัณฑสถาน โดยใช้เอกสารกองจดหมายเหตุ แห่งชาติ จำนวน 183 ชิ้น เป็นข้อมูลหลักของการวิจัย ทั้งนี้ใช้การวิจัยเอกสาร (documentary research) โดยใช้แนวทางการศึกษาเชิงประวัติศาสตร์ (historical approach) ผลการวิจัยพบว่า พิพิธภัณฑสถานในประเทศไทย ระหว่าง พ.ศ.2417-2477 มีพัฒนาการที่สำคัญอยู่ 3 ประการคือ พัฒนาการด้านกิจการพิพิธภัณฑสถาน ไม่ว่าจะเป็น ด้านบุคลากร อาคารสถานที่ การเงินและงบประมาณ การรักษาความปลอดภัย รวมถึงวัตถุ พิพิธภัณฑ์และการจัดแสดงพัฒนาการด้านความหมายและสถานภาพของพิพิธภัณฑสถาน ซึ่งมี ความสัมพันธ์กับนัยยะทางการเมืองและสังคมในขณะนั้น และพัฒนาการด้านภาพลักษณ์ของ พิพิธภัณฑสถาน ที่มีจุดเริ่มต้นจากการสะสมส่วนบุคคลจนกระทั่งพัฒนาเป็นหน่วยงานภาครัฐ ที่มีลักษณะเป็น "พิพิธภัณฑสถานทั่วไป" และ "พิพิธภัณฑสถานทางประวัติศาสตร์และโบราณคดี" ในที่สุด อนึ่ง ชนชั้นผู้นำสยามที่มีบทบาทเกี่ยวข้องกับกิจการพิพิธภัณฑสถานในช่วงเวลา ดังกล่าว ได้แก่ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระบาทสมเด็จพระปกเกล้า เจ้าอยู่หัว สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ เจ้าหมื่นศรีสรรักษ์ พระผดุงศุลกกฤตย์ และหลวงบริบาลบุรีภัณฑ์