| ชื่อเรื่อง | : | การสกัดและใช้ประโยชน์เส้นใยอาหารและเซลลูโลสจากแกนสับปะรด |
| นักวิจัย | : | ธีรนันท์ ประคองพันธ์ |
| คำค้น | : | DIETARY FIBER , CELLULOSE , SOLKA-FLOC , PINEAPPLE CORE , EXTRACTION , DOUGHNUT , CAKE , BEEF BURGER |
| หน่วยงาน | : | ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย |
| ผู้ร่วมงาน | : | - |
| ปีพิมพ์ | : | 2541 |
| อ้างอิง | : | http://www.thaithesis.org/detail.php?id=42983 |
| ที่มา | : | - |
| ความเชี่ยวชาญ | : | - |
| ความสัมพันธ์ | : | - |
| ขอบเขตของเนื้อหา | : | - |
| บทคัดย่อ/คำอธิบาย | : | ในปัจจุบันนี้ใยอาหารและเซลลูโลสซึ่งเป็นองค์ประกอบหนึ่งของใยอาหารได้ถูกนำ มาใช้ในผลิตภัณฑ์อาหารกันอย่างกว้างขวาง ซึ่งตามปกติแหล่งของใยอาหารมักจะได้มาจาก ไม้ ฝ้าย ผัก ผลไม้ และวัสดุเหลือใช้จากอุตสาหกรรมอาหาร แกนสับปะรดเป็นผลพลอยได้ จากการผลิตสับปะรดกระป๋องซึ่งมีปริมาณมาก และมีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นแหล่งของ ใยอาหารเนื่องจากเป็นส่วนของผลสับปะรดที่มีใยอาหารเป็นองค์ประกอบในปริมาณสูง โดยเฉพาะใยอาหารที่ไม่ละลายน้ำ ดังนั้นการทำวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์ในการศึกษา คุณสมบัติทางเคมีและกายภาพของใยอาหารและเซลโลสที่สกัดจากแกนสับปะรด รวมถึงการ นำไปใช้ในผลิตภัณฑ์อาหารโดยเทียบกับเซลลูโลสทางการค้าด้วย การทดลองเริ่มจากการ สกัดแกนสับปะรดด้วยแอลกอฮอล์ 95% จะได้ใยอาหารหลายชนิดรวมกันอยู่ ส่วนเซลลูโลส ได้จากการสกัดด้วยด่างแล้วฟอกสี หลังจากนั้นหาความบริสุทธิ์ของใยอาหาร และเซลลูโลส ที่สกัดได้โดยการวิเคราะห์ปริมาณใยอาหารทั้งหมด (%TDF) และหาปริมาณเซลลูโลสใน เซลลูโลสผงที่ได้ นอกจากนี้ยังทำการศึกษาคุณสมบัติทางเคมี และกายภาพอื่นๆ ด้วย จากการศึกษาพบว่าใยอาหารและเซลลูโลสจากแกนสับปะรดมีปริมาณใยอาหารรวม 99.8 และ 95.2% ของน้ำหนักแห้งตามลำดับ และมีปริมาณน้ำอิสระอยู่ประมาณ 0.25 เซลลูโลส จากแกนสับปะรดมีปริมาณเซลลูโลสจากการวิเคราะห์ 91.2% มีค่าความเป็นกรดด่างประมาณ 4.0 ซึ่งต่ำกว่าของใยอาหารที่มีค่าประมาณ 6.2 และยังพบว่าใยอาหารที่มีขนาดใหญ่ จะมีค่าความเป็นกรดด่างสูงกว่าขนาดเล็กเล็กน้อย จากการวิเคราะห์ทางกายภาพพบว่า ความสามารถในการอุ้มน้ำ การอุ้มน้ำมัน Settling volume และความสามารถในการ เกิดอีมัลชันของใยอาหาร และเซลลูโลสขนาดใหญ่มีค่าสูงกว่าขนาดเล็ก ภาพที่ได้จากการ ใช้กล้องจุลทรรศน์และกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแสดงให้เห็นความแตกต่างของรูปร่าง สัณฐาน และความพรุนของใยอาหารจากแกนสับปะรด และเซลลูโลสทางการค้า คือ ใยอาหารทั้ง 2 ชนิดจากแกนสับปะรดจะเป็นชิ้นไม่สม่ำเสมอ ผิวขรุขระ และมีความ หลากหลายกว่า ส่วนเซลลูโลสทางการค้าเป็นเส้น เรียบ ยาว การทดลองเสริมใยอาหาร และเซลลูโลสลงในผลิตภัณฑ์อาหาร 3 ชนิดเทียบกับเซลลูโลสทางการค้า พบว่าโดนัทเค้ก ที่เติมใยอาหารจากแกนสับปะรดขนาดใหญ่ 3% ของน้ำหนักรวมช่วยเพิ่มปริมาณความชื้น 10.7-21.7% และลดการอมน้ำมันระหว่างการทอดได้ 7.9-28.8% เค้กที่เติมใยอาหาร ขนาดเดียวกันที่ 4% ของน้ำหนักรวมจะมีปริมาตรมากขึ้นและมีผลต่อเนื้อสัมผัสของเค้ก เบอร์เกอร์เนื้อที่ได้เติมใยอาหารขนาดเล็กลงไปมีน้ำหนักหลังการทอดมากขึ้นระหว่าง 3.3-10.6% และใยอาหารจากแกนสับปะรดทำให้เนื้อที่ได้มีเนื้อสัมผัสนุ่มมากขึ้นด้วย |
| บรรณานุกรม | : |
ธีรนันท์ ประคองพันธ์ . (2541). การสกัดและใช้ประโยชน์เส้นใยอาหารและเซลลูโลสจากแกนสับปะรด.
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย. ธีรนันท์ ประคองพันธ์ . 2541. "การสกัดและใช้ประโยชน์เส้นใยอาหารและเซลลูโลสจากแกนสับปะรด".
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย. ธีรนันท์ ประคองพันธ์ . "การสกัดและใช้ประโยชน์เส้นใยอาหารและเซลลูโลสจากแกนสับปะรด."
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย, 2541. Print. ธีรนันท์ ประคองพันธ์ . การสกัดและใช้ประโยชน์เส้นใยอาหารและเซลลูโลสจากแกนสับปะรด. กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย; 2541.
|
