เชื้อ Methicillin-resistant ~iStaphylococcus aureus~i (MRSA) เป็นเชื้อ ก่อโรคที่สำคัญของการติดเชื้อทั้งในชุมชนและในโรงพยาบาล และเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ ผู้ป่วยในโรงพยาบาลถึงแก่กรรม นอกจากนี้การดื้อยาหลายชนิดของเชื้อ MRSA นี้ทำให้เกิด ข้อจำกัดในการเลือกใช้ยาต้านจุลชีพ จำเป็นต้องมีวิธีมาตรฐานสำหรับการพิสูจน์และติดตาม การระบาดของเชื้อ ในการศึกษาทางระบาดวิทยาของเชื้อ S. ~iaureus~i ในผู้ป่วยโรคติดเชื้อทางเดินหายใจ 227 รายที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลศิริราชระหว่างปี 2537-2540 สามารถแยกเชื้อ MRSA ได้ 142 สายพันธุ์ คิดเป็นร้อยละ 62.56 บางสายพันธุ์ไม่มีการสร้างเอนไซม์ (+,b)-lactamase (ร้อยละ 1.41) หออภิบาลเป็นแหล่งที่มีการแยกเชื้อได้มากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 43.2 รองลงมาได้แก่หอผู้ป่วยทั่วไปของภาควิชาอายุรศาสตร์ คิดเป็น ร้อยละ 33.4 สำหรับวิธีการศึกษาทางระบาดวิทยาของเชื้อ MRSA พบว่ามีแบบแผนความไวต่อยา ต้านจุลชีพของเชื้อ MRSA เป็นจำนวนมาก (26 รูปแบบ) แต่การใช้รูปแบบของพลาสมิด สามารถทำได้ง่าย ราคาถูก และผลที่ได้มีความแน่นอน จากการศึกษาพบว่าเชื้อ MRSA มีรูปแบบของพลาสมิดรวมทั้งสิ้น 15 รูปแบบ รูปแบบที่พบมากที่สุดตามลำดับคือ รูปแบบที่ 1,2,13,14 และ 11 จากการศึกษาความไวต่อยาต้านจุลชีพ 20 ชนิด พบว่าเชื้อ MRSA ทุกสายพันธุ์มีความไวต่อยา vancomycin รองลงมาคือยา rifampicin (ร้อยละ 96.78), fusidic acid (ร้อยละ 96) และ trimethoprim-sulfamethoxazole (ร้อยละ 61.6) โดยเชื้อ MRSA ยังคงดื้อต่อยาส่วนใหญ่ที่ใช้ในการทดสอบ เช่น clindamycin, chloramphenicol, imipenem, amikacin, fosfomycin, ciprofloxacin, erythromycin, gentamicin และยาทุกตัวในกลุ่ม cephalosporins