การศึกษาผลของ pH ต่อการแตกตัวของธาตุเหล็กในอาหารสำหรับผู้ป่วยในโรงพยาบาล ศิริราชจำนวน 143 รายการ ซึ่งแบ่งเป็นอาหารสำหรับผู้ป่วยสามัญ 77 รายการ และอาหาร สำหรับผู้ป่วยพิเศษ 66 รายการ ได้ถูกนำมาศึกษาโดยวิธีการวัดการแตกตัวของธาตุเหล็ก ในหลอดทดลอง ที่ปรับสภาวะให้คล้ายคลึงกับระบบการย่อยอาหารในคน และใช้เหล็ก-59 ซึ่งให้รังสีแกมมาเป็นเทรเซอร์ อาหารที่ทำการทดลองภายหลังการบดให้ละเอียดและถูกย่อย ด้วยกรดเกลือและเอนซัยม์เปปซิน ซึ่งเป็นการเลียนแบบสภาวะที่อยู่ในกระเพาะอาหารจะถูก ปรับ pH ให้เป็น 6.5 และ 7.0 ให้เหมือนกับสภาวะที่อยู่ในลำไส้เล็ก พบว่าทั้งสอง pH ให้ค่าร้อยละของการแตกตัวของธาตุเหล็กสัมพันธ์ดีกับค่าร้อยละของการดูดซึมเหล็ก โดยมีค่า r = 0.8726 และ 0.7826 สำหรับอาหารของผู้ป่วยสามัญ และอาหารของ ผู้ป่วยพิเศษตามลำดับ แต่ไม่พบความแตกต่างระหว่างค่าร้อยละของการแตกตัวที่ pH 7.0 กับค่าคาดคะเนของปริมาณเหล็กที่จะถูกดูดซึมได้ ในขณะที่ค่าร้อยละของการแตกตัวที่ pH 6.5 จะมีค่าสูงกว่าค่าคาดคะเนของปริมาณเหล็กจะดูดซึมได้ อาหารของผู้ป่วยพิเศษ มีค่าของปริมาณธาตุเหล็กฟอสฟอรัสฟัยเตทรวมและปริมาณเหล็กต่อพลังงานสูงกว่าอาหาร ของผู้ป่วยสามัญที่ระดับ 0.001 แต่ค่าของฟัยเตทและพลังงานจากอาหารทั้งสองมีค่า ใกล้เคียงกัน ค่าคาดคะเนปริมาณเหล็กที่จะถูกดูดซึมได้ที่ pH 7.0 สำหรับอาหารสามัญและ อาหารพิเศษได้ 1.08 และ 2.41 มิลลิกรัมต่อวันตามลำดับ สำหรับค่า 2.41 มิลลิกรัม ต่อวันจากอาหารของผู้ป่วยพิเศษ เพียงพอสำหรับเด็กหญิง เด็กชาย หญิงให้นมบุตร และ หญิงวัยเจริญพันธ์ ตามข้อกำหนดของ FAO/WHO คือ 1.82, 2.02, 1.31 และ 2.38 มิลลิกรัม ต่อวัน ตามลำดับ แต่ค่า 1.08 มิลลิกรัมต่อวันจากอาหารของผู้ป่วยสามัญ ไม่เพียงพอสำหรับทุกกลุ่ม จึงมีข้อเสนอแนะว่าในอาหารของผู้ป่วยสามัญควรเพิ่มส่วน ประกอบของอาหารที่มีธาตุเหล็กสูง หรือเพิ่มวิตามินซี และหลีกเลี่ยงสารที่มีคุณสมบัติ ยับยั้งการดูดซึมธาตุเหล็ก โดยสรุปจากการศึกษานี้พบว่า การวัดการแตกตัวของธาตุเหล็กในหลอดทดลองที่ pH 7.0 สามารถใช้เป็นค่าคาดคะเนปริมาณเหล็กที่จะถูกดูดซึมได้