การวิจัยเชิงบรรยายครั้งนี้ มีเป้าหมายเพื่อศึกษาประสบการณ์เกี่ยวกับอาการล้าในผู้ป่วย โรคหัวใจขาดเลือด โดยใช้กรอบแนวคิดแบบจำลองการจัดการกับอาการของลาร์สันและคนอื่นๆ เฉพาะในส่วนของประสบการณ์ของอาการกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยโรคหัวใจขาดเลือดที่เข้ารับการ รักษาเป็นผู้ป่วยใน แผนกอายุกรรม โรงพยาบาลศิริราช และโรงพยาบาลพระนั่งเกล้าฯ จังหวัด นนทบุรี ระหว่างเดือนมกราคมถึงเดือนมีนาคม 2543 เลือกแบบเจาะจงคุณสมบัติตามเกณฑ์ จำนวน 20 ราย รวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เจาะลึก โดยยึดหลักการพิทักษ์สิทธิ์ของผู้เข้าร่วมวิจัย และ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีวิเคราะห์เนื้อหา ผลการศึกษาพบว่าประสบการณ์เกี่ยวกับอาการล้าเป็นประสบการณ์ของผู้ป่วยโรคหัวใจขาดเลือด ที่มีต่ออาการล้า เกี่ยวข้องกับปฏิสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้อาการล้า การประเมินอาการล้าและ การตอบสนองต่ออาการล้า การรับรู้อาการล้าเป็นความรู้สึกนึกคิดของผู้ป่วยต่ออาการล้า โดยรับรู้ ว่าอาการล้าเป็นกลุ่มอาการที่ประกอบไปด้วยความอ่อนเพลีย, แขนขาไม่มีแรง, หมดแรง, เหนื่อย และอิดโรย นอนไม่หลับ อ่อนแรงและไม่สุขสบาย ก่อนเกิดอาการล้าจะมีอาการเตือนที่สำคัญคือ เจ็บหน้าอก ใจสั่น หายใจลำบาก ใจหวิว หัวใจเต้นแรง ปวดเมื่อยร่างกาย หายใจเร็ว และ หายใจไม่อิ่ม ตามลำดับ การประเมินอาการล้า ผู้ป่วยประเมินจากการรับรู้ถึงความรุนแรง ความถี่ และระยะเวลาของอาการล้า โดยประเมินความรุนแรงเป็น 3 แบบคือ รุนแรงมากที่สุด รุนแรงมาก และรุนแรงปานกลาง ผลการศึกษาพบว่าผู้ป่วยโรคหัวใจขาดเลือด มีความรุนแรงมากที่สุด และมี รูปแบบของอาการล้าคือ เกิดอาการล้าตลอดเวลาต่อเนื่องกันเป็นเวลานาน 6-12 ชั่วโมง และ เกิดเวลากลางคืน และสาเหตุของอาการล้ามาจากการป่วยเป็นโรคหัวใจ การตอบสนองต่ออาการล้า มีทั้งทางด้านร่างกายและจิตใจ คือ ง่วงนอน ไมอยากลืมตา ไม่อยากพูด นอกจากนั้นยังมีอาการอื่นๆ ที่พบร่วมด้วย ได้แก่ ปวดศีรษะ เหงื่อออก ตัวเย็น ขนลุก ปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ เป็นต้น ทางด้าน จิตใจผู้ป่วยจะสับสน เครียด หดหู่ กระวนกระวาย หงุดหงิด และไม่สบายใจ อาการล้าส่งผล กระทบต่อชีวิตและสุขภาพของผู้ป่วยโดยไม่สามารถปฏิบัติกิจกรรมได้ตามปกติ ไม่สามารถเคลื่อนไหว ได้ตามปกติ วิธีจัดการกับอาการล้าให้ทุเลามี 4 วิธีคือ การนอนนิ่ง รองลงมาคือนั่งนิ่ง บีบนวด โดยผู้อื่น บีบนวดด้วยตนเอง ตามลำดับ ผลการศึกษาสนับสนุนว่า การจัดการกับอาการล้าใน ผู้ป่วยโรคหัวใจขาดเลือดเป็นกระบวนการที่เป็นพลวัตรที่ผู้ป่วยกระทำเพื่อแก้ไขและป้องกัน อาการล้า รวมทั้งลดผลกระทบจากอาการล้า เป็นการกระทำอย่างจงใจ ตามการแปลความหมาย ประสบการณ์การมีอาการ ดังนั้นจึงเป็นส่วนหนึ่งของการดูแลตนเอง ผลการศึกษาสามารถนำไปใช้ เป็นแนวทางในการให้ข้อมูล ความรู้ และคำแนะนำแก่ผู้ป่วยโรคหัวใจขาดเลือดให้สามารถจัดการ กับอาการล้าได้อย่างมีประสิทธิภาพ