โรคเรื้อรังเป็นโรคที่ต้องใช้เวลาในการรักษานาน อาจมีผลกระทบต่อคุณภาพชีวิต ของผู้ป่วยเด็ก การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยเด็กวัยเรียน โรคเรื้อรังและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับคุณภาพชีวิต กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยเด็กโรคหัวใจ โรคกลุ่มอาการเนฟโฟรติก โรคเบาหวาน และโรคธาลัสซีเมีย อายุ 7-13 ปีที่มา รับการตรวจรักษาและรับไว้รักษาในโรงพยาบาลแผนกกุมาร โรงพยาบาลศิริราช จำนวน 180 ราย เก็บรวบรวมข้อมูลคุณภาพชีวิตโดยการสัมภาษณ์การได้รับการตอบสนอง ความต้องการพื้นฐานของผู้ป่วยเด็กจากมารดา และการประเมินความสมบูรณ์แข็งแรงของ ร่างกายผู้ป่วยเด็ก วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นต้น ผลการวิจัยครั้งนี้พบว่าผู้ป่วยเด็กวัยเรียนโรคเรื้อรัง มีคุณภาพชีวิตดีร้อยละ 22.2 โดยผู้ป่วยเด็กกลุ่มนี้ได้รับการตอบสนองความต้องการพื้นฐานมากกว่าร้อยละ 80 มีความ สมบูรณ์แข็งแรงของร่างกายดี คือ มีการเจริญเติบโตตามเกณฑ์ และในรอบ 6 เดือนที่ผ่านมา ไม่เคยเจ็บป่วยจนเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล ร้อยละ 77.8 มีคุณภาพชีวิตไม่ดี ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ทางบวกกับคุณภาพชีวิต ของผู้ป่วยเด็กวัยเรียนโรคเรื้อรัง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติได้แก่ ระยะเวลาการเจ็บป่วยด้วยโรคเรื้อรัง ระดับการศึกษา ของมารดา และรายได้ของครอบครัว และปัจจัยที่สามารถร่วมทำนายคุณภาพชีวิต ของ ผู้ป่วยเด็กวัยเรียนโรคเรื้อรัง ได้แก่ระดับการศึกษาของมารดาและรายได้ของครอบครัว โดยทำนายได้ร้อยละ 30.37 ผลการวิจัยครั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่า การดูแลผู้ป่วยเด็กวัยเรียนโรคเรื้อรัง ให้มีคุณภาพชีวิตที่ดี ควรส่งเสริมให้ผู้ป่วยเด็กได้รับการตอบสนองความต้องการพื้นฐาน ถูกต้อง ในเรื่องโภชนาการ การพักผ่อนและการออกกำลังกาย การรักษาความสะอาดของ ร่างกาย การดูแลเมื่อเจ็บป่วยด้วยโรคเรื้อรังที่เป็นอยู่และโรคทั่วไป โดยการให้คำแนะนำ แก่มารดา ซึ่งจะต้องคำนึงถึงระดับการศึกษาของมารดาและรายได้ของครอบครัว