การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย เพื่อศึกษาพัฒนาการด้านการช่วยเหลือ ตนเองและสังคมของเด็กวัย 2-5 ปี ความสัมพันธ์ระหว่างอายุ เพศ ลำดับการเกิดและ มารดา รายได้ครอบครัว และลักษณะการอบรมเลี้ยงดู กับพัฒนาการด้านการช่วยเหลือตนเอง และสังคม รวมทั้งความสามารถของตัวแปรดังกล่าวในการทำนาย พัฒนาการด้านการ ช่วยเหลือตนเองและสังคมของเด็ก กลุ่มตัวอย่างเป็นเด็กวัย 2-5 ปี ที่อาศัยอยู่ในเขต ชุมชนแออัดเทศบาลนคร จังหวัดนครสวรรค์ จำนวน 183 คน ซึ่งได้จากการสุ่มตัวอย่าง แบบแบ่งกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์ข้อมูลส่วนบุคคล และครอบครัว แบบทดสอบพัฒนาการเด็กไทยของอุดม ลักษณะวิจารณ์และคนอื่นๆ และแบบ สอบถามการอบรมเลี้ยงดูที่ดัดแปลงมาจากเยาวลักษณ์ หาญวชิรพงศ์ ผลการวิจัยพบว่า เด็กกลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีระดับพัฒนาการด้านการช่วยเหลือ ตนเองและสังคมอยู่ในระดับปกติคือ อยู่ในช่วงระหว่างเปอร์เซนไทล์ที่ 10-50 ของเด็กไทย ความสัมพันธ์ของตัวแปรที่ศึกษาพบว่า อายุ การเลี้ยงดูแบบประชาธิปไตยมีความสัมพันธ์ ทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับพัฒนาการด้านช่วยเหลือตนเองและการเลี้ยงดูแบบ ปล่อยปละละเลยมีความสัมพันธ์ทางลบกับพัฒนาการด้านการช่วยเหลือตนเอง อย่างมีนัย สำคัญทางสถิติและอายุ การอบรมเลี้ยงดูแบบประชาธิปไตย และการอบรมเลี้ยงดูแบบเข้มงวด เป็นตัวแปรที่สามารถทำนายพัฒนาการด้านการช่วยเหลือตนเองได้โดยรวมร้อยละ 60.3 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ สำหรับพัฒนาการด้านสังคม พบว่า อายุ การอบรมเลี้ยงดูแบบ ประชาธิปไตยมีความสัมพันธ์ทางบวก กับพัฒนาการด้านสังคม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ การอบรมเลี้ยงดูแบบปล่อยปละละเลย มีความสัมพันธ์ทางลบกับพัฒนาการทางด้านสังคม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และสามารถทำนายพัฒนาการด้านสังคมได้โดยรวมร้อยละ 50.7 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการวิจัยครั้งนี้สามารถนำไปเป็นแนวทางในการส่งเสริม ปรับปรุงพัฒนาการของเด็กในชุมชนแออัดให้ดีขึ้น