การพัฒนาความสามารถในการดูแลตนเองเพื่อให้สามารถสนองต่อความต้องการในการ ดูแลตนเองได้อย่างเพียงพอและต่อเนื่องเป็นสิ่งจำเป็นในผู้ป่วยเด็กโตโรคธาลัสซีเมีย การวิจัยก่อนทดลองแบบวัดซ้ำสองครั้งในกลุ่มเดียวกันนี้ จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ผลของโปรแกรมการพัฒนาศักยภาพในการดูแลตนเองต่อความพร่องในการดูแลตนเองและภาวะ สุขภาพของผู้ป่วยเด็กโตโรคธาลัสซีเมีย โดยใช้ทฤษฎีการพยาบาลของโอเร็มและยึดหลักการ พิทักษ์ของผู้เข้าร่วมวิจัย กลุ่มตัวอย่างเลือกแบบเฉพาะเจาะจงเป็นผู้ป่วยเด็กโตโรค ธาลัสซีเมียที่เข้ารับการตรวจรักษาในแผนกผู้ป่วยนอกเด็ก คลีนิกโรคเลือด โรงพยาบาล รามาธิบดี ระหว่างเดือนพฤษภาคม ถึงเดือนตุลาคม 2541 จำนวน 31 ราย โดยผู้วิจัยวัด ความพร่องในการดูแลตนเองของกลุ่มตัวอย่างด้วยแบบประเมินความพร่องในการดูแลตนเอง ที่ผู้วิจัยดัดแปลงขึ้น และจดบันทึกปริมาณความเข้มข้นของเม็ดเลือดแดง จำนวนครั้งของการ รับเลือด จำนวนครั้งของการติดเชื้อก่อนและหลังได้รับการพยาบาลตามโปรแกรม ผลการวิจัยพบว่า ผู้ป่วยเด็กโตโรคธาลัสซีเมียมีคะแนนความพร่องในการดูแลตนเอง ลดลงภายหลังได้รับการพยาบาลตามโปรแกรมการพัฒนาศักยภาพในการดูแลตนเองอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) และในด้านภาวะสุขภาพ ผู้ป่วยเด็กโตโรคธาลัสซีเมียมี จำนวนครั้งของการรับเลือดในระยะ 3 เดือนนับตั้งแต่ได้รับการพยาบาลลดลงอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ (p < .01) แต่มีจำนวนครั้งของการติดเชื้อ และปริมาณความเข้มข้น ของเม็ดเลือดแดงไม่แตกต่างกัน (p > .05) อย่างไรก็ตามผลการวิจัยได้แสดงให้เห็นถึง ประสิทธิภาพของการพยาบาลระบบสนับสนุนและให้ความรู้ในการลดความพร่องในการดูแล ตนเองของผู้ป่วยเด็กโตโรคธาลัสซีเมีย ซึ่งผู้วิจัยเห็นสมควรอย่างยิ่งในการนำการพยาบาล ตามโปรแกรมการพัฒนาศักยภาพในการดูแลตนเองไปใช้ในการพยาบาลผู้ป่วยเด็กโตโรค ธาลัสซีเมียและเป็นแนวทางในการพยาบาลผู้ป่วยเด็กโรคเรื้อรังอื่นๆ ต่อไป