การขยายหลอดเลือดหัวใจด้วยบอลลูน เป็นแนวทางรักษาโรคหลอดเลือดหัวใจตีบอีก วิธีหนึ่งที่มีการนำมาใช้อย่างแพร่หลาย การวิจัยเชิงบรรยายครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ เปรียบเทียบคุณภาพชีวิตทั้งโดยรวมและรายด้านคือ ด้านร่างกาย ด้านจิตสังคม และด้าน ทั่วไปของผู้ป่วยในระยะก่อน และหลังขยายหลอดเลือดหัวใจด้วยบอลลูนในสัปดาห์ที่ 2 6 และเดือนที่ 3 โดยใช้แนวคิดคุณภาพชีวิตของเบอร์กเนอร์เป็นแนวทางในการศึกษา กลุ่ม ตัวอย่างเป็นผู้ป่วยโรคหลอดเลือดหัวใจตีบที่ได้รับการขยายหลอดเลือดที่โรงพยาบาล รามาธิบดี โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์สภากาชาดไทย และโรงพยาบาลศิริราช ระหว่างเดือน ตุลาคม พ.ศ.2540 ถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ.2541 จำนวน 35 ราย เลือกกลุ่มตัวอย่างแบบ เจาะจงตามคุณสมบัติที่กำหนด เครื่องมือที่ใช้เก็บข้อมูลได้แก่ แบบสัมภาษณ์ข้อมูลส่วนบุคคล รวมถึงแบบประเมินบุคลิกภาพแบบ เจ.เอ.เอส. และแบบประเมินผลกระทบจากการเจ็บป่วย เก็บรวบรวมข้อมูลในวันที่ 1-2 หลังขยายหลอดเลือดหัวใจ (โดยให้ผู้ป่วยคิดย้อนหลังถึง ผลกระทบจากโรคในช่วง 1 เดือนก่อนทำ) และติดตามในสัปดาห์ที่ 2 6 และเดือนที่ 3 ผลการศึกษาพบว่า หลังขยายหลอดเลือดหัวใจด้วยบอลลูนในสัปดาห์ที่ 2 6 และ เดือนที่ 3 กลุ่มตัวอย่างมีคุณภาพชีวิตทั้งโดยรวม และรายด้านดีกว่าในระยะก่อนทำอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) คุณภาพชีวิตในสัปดาห์ที่ 6 และเดือนที่ 3 ดีกว่าสัปดาห์ที่ 2 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ส่วนในสัปดาห์ที่ 6 และเดือนที่ 3 พบว่าไม่แตกต่างกัน นอกจากนั้นยังพบว่าหลังขยายหลอดเลือดหัวใจกลุ่มตัวอย่างมีอาการ ความรุนแรง และความถี่ของการเจ็บหน้าอก ตลอดจนปริมาณการใช้ยาอมใต้ลิ้นลดลงอย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) การมีเพศสัมพันธ์ดีขึ้น ส่วนการลดปัจจัยเสี่ยงของโรคหลอดเลือดหัวใจตีบ พบว่า หลังขยายหลอดเลือดหัวใจกลุ่มตัวอย่างส่วนหนึ่งสามารถปรับเปลี่ยนบุคลิกภาพแบบ เอเป็นไม่ใช่เอ และมีการออกกำลังกายมากขึ้น 1 รายสามารถเลิกบุหรี่ได้ ผลการวิจัย สามารถนำไปใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานในการตัดสินใจเลือกวิธีการรักษาของผู้ป่วย เป็นแนวทาง ในการปฏิบัติการพยาบาล และการศึกษาวิจัยต่อไป