จากการศึกษาถึงผลของกรดฮิวมิกและความกระด้างของน้ำต่อค่าความเป็นพิษของ โลหะหนักแคดเมียมในปลาตะเพียนขาววัยอ่อน ~i(Puntius gonionotus~i Bleeker) โดย ที่ค่าความเป็นพิษของโลหะหนักแคดเมียมคำนวณจากค่าความเข้มข้นที่ทำให้เกิดการตาย ร้อยละ 50 ในระยะเวลา 96 ชั่วโมง (LC(,50)) พบว่าค่าความเป็นพิษของโลหะหนัก แคดเมียมลดลงเมื่อเพิ่มความเข้นข้นของกรดฮิวมิกจาก 0.5 เป็น 5.0 และ 50 มิลลิกรัม ต่อลิตร (ค่า LC(,50) เป็น 3.04, 4.17, 4.33 มิลลิกรัมต่อลิตร ตามลำดับ) หรือ เมื่อค่าความกระด้างของน้ำเพิ่มขึ้นจาก 55 เป็น 113 และ 225 มิลลิกรัมต่อลิตรของ แคลเซียมคาร์บอเนต (ค่า LC(,50) เป็น 4.17, 4.35, 5.06 มิลลิกรัมต่อลิตร ตามลำดับ) นอกจากนี้ผลร่วมของกรดฮิวมิกและความกระด้างของน้ำทำให้ค่าความเป็นพิษของโลหะหนัก แคดเมียมลดลงเช่นกัน ค่า LC(,50) ในน้ำกระด้างอย่างอ่อนเป็น 2.43, 2.84 และ 2.84 มิลลิกรัมต่อลิตร ในน้ำกระด้างปานกลางเป็น 2.71, 2.92 และ 3.35 มิลลิกรัม ต่อลิตร และในน้ำกระด้างรุนแรง เป็น 3.05, 3.32 และ 3.49 มิลลิกรัมต่อลิตร เมื่อ เพิ่มความเข้มข้นของกรดฮิวมิกจาก 0.5 เป็น 5.0 และ 50 มิลลิกรัมต่อลิตร ตามลำดับ นอกจากนี้ในการศึกษาผลของกรดฮิวมิกและความกระด้างของน้ำต่อปริมาณการสะสม ของโลหะหนักแคดเมียม พบว่าปริมาณการสะสมของโลหะหนักแคดเมียมไม่มีความสัมพันธ์ที่ แน่นอนกับการเพิ่มขึ้นของกรดฮิวมิกหรือความกระด้างของน้ำ รวมทั้งค่าค่าความเป็นพิษ ของโลหะหนักแคดเมียม ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่ากรดฮิวมิกจะมีผลทำให้ปริมาณการสะสม ของโลหะหนักแคดเมียมเพิ่มขึ้น ลดลง หรือคงที่นั้น ขึ้นอยู่กับค่าความเข้มข้นของกรดฮิวมิก และระยะเวลาที่สัมผัสกับสภาวะดังกล่าว