งานวิจัยนี้ได้ทำการศึกษาผลของการออกกำลังกายหรือการฝึกกีฬาที่ต่างชนิดกัน ต่อความหนาแน่นกระดูกและศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความหลากหลายของยีนควบคุมหน่วย รับฮอร์โมนอีสโตรเจนกับความหนาแน่นกระดูกและปฏิสัมพันธ์ของยีนเหล่านี้กับการออกกำลังกาย ที่มีผลต่อความหนาแน่นกระดูกในนักเรียนทั้งชายและหญิงของจังหวัดสุพรรณบุรี จำนวน 114 คน อายุระหว่าง 10 ถึง 17 ปี โดยแบ่งกลุ่มเป็น 2 กลุ่มคือ กลุ่มนักกีฬาและ กลุ่มควบคุม กลุ่มนักกีฬาเป็นนักเรียนของโรงเรียนกีฬาจังหวัดสุพรรณบุรีซึ่งทำการฝึกซ้อม อย่างน้อยอาทิตย์ละ 25 ชั่วโมงนานกว่า 6 เดือนขึ้นไป แบ่งออกเป็นอีก 2 กลุ่มย่อยคือ กลุ่มกีฬาประเภทรับน้ำหนัก จำนวน 39 คน (นักกีฬาฟุตบอล, วอลเลย์บอล และกรีฑา) และกลุ่มกีฬาประเภทไม่รับน้ำหนัก จำนวน 37 คน (นักกีฬาว่ายน้ำ) กลุ่มควบคุม จำนวน 38 คนเป็นนักเรียนที่มีกิจกรรมการออกกำลังกายปกติ วัดความหนาแน่นกระดูกสันหลัง ส่วนเอวข้อที่ 2-4 และกระดูกต้นขาส่วนบน (บริเวณ neck, Wards triangle และ trochanter) โดยเครื่อง Dual-energy X-ray absorptiometry (DEXA) ตรวจวัด ความหลากหลายของยีนควบคุมหน่วยรับฮอร์โมนอีสโตรเจนจากตัวอย่างเลือดโดยวิธี Polymerase chain reaction (PCR) ซึ่งตัดยีนด้วยเอนซัยม์ Pvu II กำหนดให้ p เป็นยีนที่ถูกตัดได้ และ P เป็นยีนที่ไม่ถูกตัดด้วยเอนซัมย์ จากการศึกษานี้พบว่า นักกีฬา ที่มีการรับน้ำหนักร่างกายจะมีค่าความหนาแน่นของกระดูกต้นขาส่วนบนสูงกว่านักกีฬา ว่ายน้ำและนักเรียนปกติทั้งสองเพศ ในขณะที่ปริมาตรความหนาแน่นของกระดูกบริเวณ กระดูกสันหลังส่วนเอวในนักกีฬารับน้ำหนักสูงกว่านักกีฬาว่ายน้ำและนักเรียนปกติเฉพาะ ในเพศหญิงเท่านั้น ส่วนชนิดยีนของหน่วยรับฮอร์โมนอีสโตรเจนในนักเรียนและนักกีฬา ทั้งหมดมียีนชนิด pp, Pp และ PP คิดเป็นร้อยละ 25, 50 และ 25 ตามลำดับ ไม่มี ความแตกต่างในการกระจายยีนชนิดต่างๆ ระหว่างเพศหญิงและชาย และไม่พบความ สัมพันธ์ระหว่างชนิดยีนของหน่วยรับฮอร์โมนอีสโตรเจนกับความหนาแน่นของกระดูกทั้ง สองตำแหน่ง ไม่พบอิทธิพลของยีนต่อผลการออกกำลังกายที่มีต่อความหนาแน่นกระดูก จึงอาจสรุปได้ว่า การออกกำลังกายแบบรับน้ำหนักมีผลช่วยเพิ่มความหนาแน่นของกระดูก ในขณะที่ชนิดของยีนที่ควบคุมหน่วยรับฮอร์โมนอีสโตรเจนไม่มีความสัมพันธ์กับความหนาแน่น กระดูก ผลของการออกกำลังกายต่อความหนาแน่นกระดูกไม่ขึ้นอยู่กับยีนควบคุมหน่วยรับ ฮอร์โมนอีสโตรเจน