ภูมิต้านมะเร็งของร่างกายเป็นปฏิกิริยาที่ซับซ้อนระหว่างการตอบสนองทางภูมิคุ้มกัน ของโฮสต์และธรรมชาติของเซลล์มะเร็ง โดยที่ปฏิกิริยาอันละเอียดอ่อนซึ่งกันและกันของระบบ ภูมิคุ้มกัน เป็นสิ่งหนึ่งที่จะทำให้เกิดภาวะรอดพ้นจากการเป็นมะเร็งหรือการพ่ายแพ้ต่อ ภาวะมะเร็ง ลักษณะที่จำเพาะของวงจรเซลล์มะเร็ง เป็นคุณสมบัติอย่างหนึ่งของเซลล์ มะเร็งที่มีบทบาทสำคัญ กลไกทั้งหมดของวงจรเซลล์เช่น สารซัยคลิน ซัยคลิน ดีเพนเดนท์ ไคเนส และซัยคลิน ดีเพน เดนท์ ไคเนส อินฮิบิเตอร์ ซึ่งทำงานเฉพาะในบางระยะของ เซลล์ (จี 1 เอส จี 2 และเอ็ม) และมีความแตกต่างกันระหว่างเซลล์มะเร็งแต่ละชนิด และแตกต่างจากเซลล์ปกติเป็นองค์ประกอบที่สำคัญอันหนึ่ง นอกจากนี้แล้วองค์ประกอบอีก อันหนึ่งคือ ประสิทธิภาพของการตอบสนองทางภูมิคุ้มกันของโฮลต์ทั้งแบบไม่จำเพาะและ แบบจำเพาะ จะมีความสำคัญในการต่อต้านการเกิดมะเร็งซึ่งมีระดับของปฏิกิริยาทาง ภูมิคุ้มกันที่แตกต่างกัน ภูมิคุ้มกันชนิดอาศัยเซลล์ต่อต้านเซลล์มะเร็งทั้งโดยปฏิกิริยา ระหว่างเซลล์และโดยอาศัยฤทธิ์ของสารต่างๆ หลายชนิดที่หลั่งจากเซลล์ ดังนั้นการตอบ สนองทางภูมิคุ้มกันในร่างกายจะเป็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นอย่างเป็นลำดับซึ่งจะมีทั้งการเสริม หรือลดประสิทธิภาพ และผลลัพธ์ที่ได้ก็อาจเป็นผลดีหรือผลเสียต่อร่างกายหรือต่อเซลล์มะเร็ง การศึกษานี้มุ่งเน้นที่การศึกษาระยะต่างๆ ของวงจรเซลล์มะเร็งชนิดคลอแรงจีโอ คาร์ซิโนม่า ในการถูกทำลายด้วยสารที่หลั่งจากเซลล์ภูมิคุ้มกันเพียงชนิดเดียวคือ ทีเอ็นเอฟ-แอลฟ่า หรือส่วนผสมของสารทีเอ็นเอฟ-แอลฟ่า กับสารที่หลั่งจากเซลล์ เม็ดเลือดขาวชนิดนิวเคลียสเดียวที่ถูกกระตุ้นด้วยสาร พีเอชเอ-พี โดยในการศึกษานี้ ได้ทำการตรวจหาสารซัยคลินชนิดดี 1 อี และ เอ และสารซัยคลิน ดีเพนเดนท์ ไคเนส อินฮิบิเตอร์ ชนิด พี 16 และ พี 21 ในสารสกัดของเซลล์มะเร็งโดยวิธีเวสเทอร์นบรอท และย้อมด้วยโมโนโคลนัลแอนติบอดีย์ที่จำเพาะ การศึกษาวงจรเซลล์มะเร็งทำโดยย้อม ด้วยสารโพรพิเดียมไอโอไดด์ และใช้เครื่องโฟลไซโตมีเตอร์ ส่วนการศึกษาความเป็นพิษ ต่อเซลล์มะเร็งใช้วิธีทริพแพนบลูดายเอ๊กซ์คลูชั่น การย้อมด้วยดีเอพีไอ และศึกษาการ แตกหักของของดีเอนเอเป็นลักษณะแลดเดอร์ ผลการศึกษาพบว่า เซลล์มะเร็งคลอแรงจีโอ คาร์ซิโนม่าในระยะจี 1/เอส ทรานซิชั่นและระยะเอส จะถูกทำลายด้วยภาวะของการ ทดสอบสูงสุด สารทีแอนเอฟ-แอลฟ่าร่วมกับสารที่หลั่งจากการใช้พีเอชเอพี กระตุ้นเซลล์ นิวเคลียสเดียวมีผลเสริมฤทธิ์กันโดยสามารถทำลายเซลล์มะเร็งได้เพิ่มขึ้นในระดับหนึ่ง และพบว่าการเสริมฤทธิ์กันนี้ถูกลบล้างโดยแอนติบอดีย์ที่จำเพาะต่อสารอินเตอร์ลิวคิน-2, อินเตอร์ลิวคิน-12 และอินเตอร์เฟอรอน-แกมม่า รายงานวิจัยนี้อาจเป็นข้อมูลที่เสนอแนะว่า ปฏิกิริยารวมของระบบภูมิคุ้มกัน จะมีผลเช่นไรขึ้นอยู่กับภาวะของเซลล์มะเร็ง อย่างไรก็ตาม รายงานนี้ไม่ได้เสนอกลไกภายในเซลล์มะเร็งแต่เป็นสิ่งที่น่าสนใจศึกษา