งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาการขนถ่ายแคลเซียมและน้ำที่ลำไส้ใหญ่ในภาวะ ปกติ และผลเฉียบพลันของโพรแลคตินต่อการดูดซึมแคลเซียมและน้ำที่ลำไส้ใหญ่ในหนูขาว โดยใช้สารละลายที่ประกอบด้วยอิเล็คโตรไลท์ต่างๆ รวมทั้งแคลเซียม 20 มิลลิโมลาร์ แคลเซียม-45 และโซเดียมเฟอร์โรไซยาไนด์ 20 มิลลิโมลาร์ (ซึ่งใช้เป็นดัชนีของการ ขนถ่ายน้ำผ่านผนังลำไส้) ทำการทดลองในภาวะที่ไม่มีการเคลื่อนผ่านของสารละลาย เป็นเวลา 30 นาที และมีการเคลื่อนผ่านลำไส้เป็นระยะเวลา 1 ชั่วโมงที่อัตราการ เคลื่อนผ่านของสารละลาย 0.5, 1.0 หรือ 2.0 มิลลิลิตรต่อนาที จากผลการทดลองพบว่า ในภาวะควบคุม การเพิ่มอัตราการเคลื่อนผ่านของสารละลายจาก 0 เป็น 0.5 และ 1 มิลลิลิตรต่อนาทีเพิ่มการขับแคลเซียมจาก 0.04(+,-)0.01 เป็น -0.04(+,-)0.04 และ -0.09(+,-)0.02 มิลลิโมลต่อน้ำหนักลำไส้แห้ง 1 กรัมต่อชั่วโมง, ตามลำดับ โดยไม่มี ผลต่อการดูดซึมน้ำ อย่างไรก็ตาม การขนถ่ายแคลเซียมที่อัตราการเคลื่อนผ่านของสาร ละลาย 2 มิลลิลิตรต่อนาทีไม่แตกต่างจากการขนถ่ายที่ไม่มีการเคลื่อนผ่านของสารละลาย ผลการทดลองแสดงว่า การขนถ่ายแคลเซียมในลำไส้ใหญ่ไม่เป็นไปในทิศทางเดียวกับน้ำ นอกจากนั้นพบว่าการดูดซึมน้ำในลำไส้ใหญ่ลดลงเมื่อลดความเข้มข้นของโซเดียมในโพรง ลำไส้ ในการศึกษาผลของโพรแลคตินต่อการขนถ่ายแคลเซียมและน้ำในลำไส้ใหญ่ในภาวะ ที่มีการเคลื่อนผ่านของสาร 1 มิลลิลิตรต่อนาที พบว่าโพคแลคตินทุกขนาดยาไม่มีผลต่อ การขนถ่ายแคลเซียม แต่โพรแลคติน 0.4 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักหนู 1 กิโลกรัม ออกฤทธิ์ ลดการดูดซึมน้ำที่ลำไส้ใหญ่จาก 3.86(+,-)0.90 เป็น 0.88(+,-)0.64 มิลลิลิตรต่อน้ำหนัก ลำไส้แห้ง 1 กรัมต่อชั่วโมง และพบว่าโพรแลคติน 0.6 และ 1.0 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักหนู 1 กิโลกรัม กลับกระตุ้นการขับน้ำในอัตรา 2.20(+,-)0.63 และ 2.33(+,-)0.89 มิลลิลิตร ต่อน้ำหนักลำไส้แห้ง 1 กรัมต่อชั่วโมง ผลเฉียบพลันของโพรแลคตินนี้ไม่ปรากฎให้เห็น เมื่อความเข้มข้นของโซเดียมในโพรงลำไส้ลดจาก 180 เหลือ 80 มิลลิโมลาร์ เมื่อ ศึกษาผลของโพรแลคตินในภาวะที่ไม่มีการเคลื่อนผ่านของสารละลาย พบว่า โพรแลคติน ไม่มีผลต่อการขนถ่ายทั้งแคลเซียมและน้ำในลำไส้ใหญ่ การทดลองนี้สรุปได้ว่า การขนถ่ายแคลเซียมในลำไส้ใหญ่ไม่ขึ้นกับทิศทางการไหล ของน้ำ (Solvent drag) และไม่ตอบสนองต่อโพรแลคติน ซึ่งแตกต่างจากการขนถ่าย แคลเซียมในลำไส้เล็ก นอกจากนั้นพบว่า การที่โพรแลคตินเปลี่ยนการขนถ่ายน้ำจากดูดซึม เป็นขับหลั่ง น่าจะเกิดจากโพรแลคตินกระตุ้นให้โซเดียมจากโพรงลำไส้ผ่านเข้าเซลล์ และออกสู่บริเวณช่องว่างระหว่างเซลล์โซเดียมที่เคลื่อนกลับสู่โพรงลำไส้จะเหนี่ยวนำ การขับน้ำจากเลือดเข้าสู่โพรงลำไส้