งานวิจัยนี้ได้ศึกษาเปรียบเทียบคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโรคหัวใจโคโรนารีย์ ก่อนได้รับการรักษาและภายหลังได้รับการรักษา ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างคุณภาพชีวิต และตัวแปรอิสระ และศึกษาเปรียบเทียบอัตราผู้ป่วยโรคหัวใจโคโรนารีย์ที่มีปัญหา สุขภาพจิต ก่อนได้รับการรักษาและภายหลังได้รับการรักษา กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วย ที่มารับการตรวจรักษาที่ศูนย์โรคหัวใจสมเด็จพระบรมราชินีนาถ คณะแพทยศาสตร์ ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล ตั้งแต่เดือนกันยายน 2540 โดยใช้ดัชนีวัดคุณภาพ ชีวิต SF-36 และดัชนีวัดสุขภาพจิต Thai GHQ-30 จำนวนตัวอย่างที่ศึกษา 150 คน ใช้สถิติในการวิเคราะห์ คือ General Linear Model - Repeated Measures และ McNemars test ผลการวิจัยพบว่า ภายหลังได้รับการรักษา ผู้ป่วยมีคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพกาย และสุขภาพชีวิตด้านสุขภาพจิตสูงขึ้นจากก่อนได้รับการรักษา มีบทบาททางสังคมน้อยลง มีความคิดเห็นด้านสุขภาพว่าจะแย่ลง ภายหลังได้รับการรักษา 6 เดือน ผู้ป่วยสามารถ กลับไปทำงานได้ตามปกติ ร้อยละ 37.0 ทำงานเดิมได้แต่มีข้อจำกัด ร้อยละ 43.0 ต้องเปลี่ยนอาชีพหรือตำแหน่งงาน ร้อยละ 2.5 ไม่สามารถกลับไปทำงานได้ ร้อยละ 4.9 และเลิกประกอบอาชีพ ร้อยละ 12.4 ปัจจัยด้านระดับความรุนแรงของโรคมีผลต่อระดับคุณภาพชีวิตในองค์ประกอบด้าน ความสามารถในการทำหน้าที่ด้านร่างกาย และด้านบทบาททางสังคม ปัจจัยด้านประวัติ เกี่ยวกับกล้ามเนื้อหัวใจตายมีผลต่อระดับคุณภาพชีวิตในองค์ประกอบความกระฉับกระเฉง