ไข้เลือดออกเป็นโรคติดเชื้อที่ยังเป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญของประเทศไทย เนื่องจากพฤติกรรมที่ไม่ถูกต้องของประชาชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพฤติกรรมการป้องกัน โรคไข้เลือดออกกลุ่มแม่บ้าน ซึ่งเป็นบุคคลสำคัญในครอบครัวที่ดูแลกลุ่มเสี่ยง ซึ่งมีอายุต่ำกว่า 14 ปี การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมสุขศึกษาในพฤติกรรมการป้องกันโรคไข้เลือดออกของ กลุ่มแม่บ้าน โดยประยุกต์ทฤษฎีแรงจูงใจในการป้องกันโรคร่วมกับแรงสนับสนุนทางสังคม มาเป็นแนวทางกำหนดกิจกรรม ซึ่งประกอบด้วยการอภิปรายกลุ่ม การรณรงค์ การจัด นิทรรศการ และการกระตุ้นเตือนด้วยจดหมายและรถประชาสัมพันธ์เคลื่อนที่ กลุ่มตัวอย่าง เป็นแม่บ้านที่มีบุตรอายุตั้งแต่ 14 ปีลงมา อำเภอเมือง จังหวัดปทุมธานี จำนวน 120 คน เป็นกลุ่มทดลอง 57 คน ที่ได้รับกิจกรรมตามโปรแกรมสุขศึกษาที่กำหนดไว้ 9 สัปดาห์ และกลุ่มเปรียบเทียบ 63 คน รวบรวมข้อมูล โดยการใช้แบบสัมภาษณ์ทำการ เก็บรวบรวมข้อมูล 3 ครั้ง คือ ก่อนการทดลอง หลังการทดลอง และระยะติดตามผล ผลการวิจัยพบว่า หลังการทดลอง และระยะติดตามผลกลุ่มทดลองมีการรับรู้ความ รุนแรงของโรคไข้เลือดออกมีการรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดโรคไข้เลือดออก มีความ คาดหวังในความสามารถของตนเอง มีความคาดหวังในประสิทธิผลของการตอบสนอง มีความ ตั้งใจที่จะมีพฤติกรรมและมีพฤติกรรมการป้องกันโรคไข้เลือดออกดีกว่ากลุ่มทดลอง และดีกว่ากลุ่มเปรียบเทียบแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และพบว่าการรับรู้ โอกาสเสี่ยงไม่มีความสัมพันธ์กับความตั้งใจที่จะมีพฤติกรรมป้องกันโรค ส่วนการรับรู้ ความรุนแรง ความคาดหวังในความสามารถของตนเอง ความคาดหวังในประสิทธิผลของการ ตอบสนองมีความสัมพันธ์กับความตั้งใจที่จะมีพฤติกรรมป้องกันโรค และความคาดหวังที่จะมี พฤติกรรมป้องกันโรคมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการป้องกันโรคไข้เลือดออกอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ อายุ ระดับการศึกษา และรายได้ครอบครัวพบว่าไม่มีความสัมพันธ์กับ พฤติกรรมการป้องกันโรคไข้เลือดออก จากผลการวิจัย แสดงว่า การจัดโปรแกรมสุขศึกษาโดยประยุกต์ทฤษฎีแรงจูงใจ เพื่อป้องกันโรค ร่วมกับแรงสนับสนุนทางสังคม มีประสิทธิผลทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง พฤติกรรมเพื่อป้องกันโรคไข้เลือดออก ซึ่งสามารถนำไปประยุกต์ใช้กับกลุ่มตัวอย่างอื่นๆ ที่มีความคล้ายคลึงกับกลุ่มทดลองได้