ภาวะกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน เป็นสาเหตุ การตายที่สำคัญในประเทศไทย การได้รับการรักษาที่รวดเร็ว เมื่อเกิดอาการช่วยลดการตายของกล้ามเนื้อหัวใจ และลด ภาวะแทรกซ้อนต่าง ๆ ที่ตามมา แต่ปรากฏว่าผู้ป่วยส่วนหนึ่ง จะมารับการรักษาช้า การช่วยเหลือให้ผู้ป่วยได้รับประโยชน์ สูงสุดจากการรักษาเป็นสิ่งที่สำคัญ ดังนั้นจึงต้องทราบถึง ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการมารักษาช้าของผู้ป่วยก่อน เพื่อ หาแนวทางให้ความช่วยเหลือได้เหมาะสม ดังนั้นการวิจัยเชิงบรรยายครั้งนี้ เพื่อศึกษาถึง ระยะเวลาต่าง ๆ ตั้งแต่เกิดอาการของโรคจนได้รับการ รักษาเฉพาะที่โรงพยาบาล ของผู้ป่วยกลุ่มอาการหัวใจขาด เลือดเฉียบพลัน และปัจจัยที่แตกต่างกันระหว่างผู้ป่วยกลุ่ม ที่มารับการรักษาเร็วและกลุ่มที่มารับการรักษาช้า กลุ่ม ตัวอย่างเป็นผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน และผู้ ป่วยอาการเจ็บหน้าอกชนิดไม่คงที่ ที่เข้ารับการรักษาใน หอผู้ป่วยซีซียูและหอผู้ป่วยอายุรกรรม โรงพยาบาลรามาธิบดี หอผู้ป่วยซีซียูโรงพยาบาลพระมงกุฏเกล้า โรงพยาบาลกรุงเทพ และโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ระหว่างเดือนตุลาคม พ.ศ. 2539 ถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2540 จำนวน 100 ราย โดยการเลือก แบบเจาะจงตามเกณฑ์ที่กำหนด เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม และบันทึกข้อมูลซึ่งประกอบด้วยลักษณะส่วนบุคคล บุคลิกภาพ แบบเอ ปัจจัยเสี่ยงของการเกิดโรคหัวใจขาดเลือด ความรู้ เกี่ยวกับโรคหัวใจขาดเลือดในอดีต ประวัติการเจ็บป่วยในอดีต ลักษณะอาการของโรคในปัจจุบันและการตัดสินใจและกิจกรรม ที่ผู้ป่วยกระทำก่อนมารับการรักษา เก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ และให้ผู้ป่วยทำแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรม SPSS for Windows (Release 6.0) ผลการวิจัยพบว่า ค่ามัธยฐานของระยะเวลาตั้งแต่เกิด อาการจนตัดสินใจไปรับการรักษาเท่ากับ 2 ชั่วโมง ค่า มัธยฐานของระยะเวลาเดินทางเท่ากับ 37 นาที ค่ามัธยฐาน ของระยะเวลาตั้งแต่เกิดอาการจนมาถึงโรงพยาบาลเท่ากับ 3 ชั่วโมง 47 นาที ค่ามัธยฐานของระยะเวลาจากหน่วยฉุกเฉิน จนเข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยซีซียู/หอผู้ป่วยอายุรกรรม เท่ากับ 1 ชั่วโมง 40 นาที ค่ามัธยฐานของระยะเวลาตั้งแต่ เมื่อถึงโรงพยาบาลจนได้รับการรักษาที่หน่วยฉุกเฉินเท่ากับ 29 นาที ค่ามัธยฐานของระยะเวลาตั้งแต่เมื่อถึงโรงพยาบาล จนได้รับการรักษาที่หอผู้ป่วยซีซียู/หอผู้ป่วยอายุรกรรม เท่ากับ 2 ชั่วโมง 46 นาที ค่ามัธยฐานของระยะเวลาตั้งแต่ เกิดอาการจนได้รับการรักษาเฉพาะที่หน่วยฉุกเฉินเท่ากับ 4 ชั่วโมง 30 นาที และค่ามัธยฐานของระยะเวลาตั้งแต่เกิด อาการจนได้รับการรักษาเฉพาะที่หอผู้ป่วยซีซียู/หอผู้ป่วย อายุรกรรมเท่ากับ 7 ชั่วโมง 25 นาที ปัจจัยที่พบในผู้ป่วยกลุ่มที่มารับการรักษาช้า แตกต่างจากกลุ่มที่มารับการรักษาเร็วอย่างมีนัยสำคัญที่ ระดับ 0.01 และ 0.05 คือ 1) เพศหญิง 2) การมีประวัติ เจ็บแน่นหน้าอก 3) ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นอาการเจ็บ หน้าอกชนิดไม่คงที่ 4) การรับรู้ว่าอาการที่เกิดขึ้นไม่ ต้องรีบไปรับการรักษา 5) การอยู่คนเดียวขณะเกิดอาการ และ 6) การกระทำกิจกรรมอื่นคือ ไม่ทำอะไร นอนพัก รักษาเอง ไปคลินิก แทนที่จะไปรักษาที่โรงพยาบาลทันทีเมื่อ เกิดอาการครั้งแรก ผลจากการศึกษาครั้งนี้ทำให้ได้ข้อมูล เพื่อหาแนวทางช่วยเหลือให้ผู้ป่วยกลุ่มอาการหัวใจขาดเลือด เฉียบพลันได้รับการรักษาเร็ว เพื่อให้ได้รับประโยชน์สูงสุด จากการรักษา