วิทยานิพนธ์เรื่องสูจิบัตรนิทรรศการศิลปะ กรณีศึกษา พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ หอศิลป ถนนเจ้าฟ้า กรุงเทพมหานคร เป็นการศึกษาสิ่งพิมพ์ประกอบนิทรรศการหมุนเวียน ที่เรียกว่า สูจิบัตรนิทรรศการศิลปะ ซึ่งทำการศึกษาสูจิบัตรนิทรรศการศิลปะ ตั้งแต่ พ.ศ. 2528 ถึง พ.ศ. 2537 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาพัฒนาการของสูจิบัตรนิทรรศการศิลปะ ศึกษาถึงรูปแบบ และเนื้อหาของสูจิบัตรนิทรรศการศิลปะ และสูจิบัตรนิทรรศการ ศิลปะในแนวคิดพิพิธภัณฑสถานวิทยา ข้อมูลจากการศึกษาครั้งนี้ได้จากสูจิบัตรทั้งหมด 76 เล่ม (ศึกษาเฉพาะสูจิบัตรที่ผลิตขึ้นในประเทศไทย) และ จากการสัมภาษณ์ผู้ที่เกี่ยวข้องกับการผลิตสูจิบัตรนิทรรศการ ศิลปะ รวมถึงข้อมูลจากเอกสารที่เกี่ยวข้อง ผลการศึกษา ปรากฏว่าการแสดงนิทรรศการศิลปะมีความสัมพันธ์กับสังคม เป็นช่องทางการสื่อสารสาธารณะระหว่างศิลปินและผลงาน ศิลปะกับสังคม และพบว่าในระยะเวลา 10 ปี (พ.ศ.2528 ถึง พ.ศ. 2537) สูจิบัตรไม่มีพัฒนาการอย่างเห็นได้ชัด ทั้งรูปแบบและเนื้อหาของสูจิบัตร โดยรูปแบบของสูจิบัตร เป็นสิ่งพิมพ์ที่เป็นรูปเล่ม ขนาดและรูปเล่มไม่เปลี่ยนแปลง ถูกกำหนดโดยข้อจำกัดทางการพิมพ์ และสามารถแบ่งเนื้อหา ได้เป็น 3 กลุ่มใหญ่ ๆ คือ ข้อมูลทั่วไปของนิทรรศการ ข้อมูลที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับผลงานที่ใช้แสดงนิทรรศการ และข้อมูลสนับสนุนการจัดนิทรรศการ ซึ่งสูจิบัตรเป็นหลักฐาน แสดงความสำเร็จของศิลปินหรือกลุ่มศิลปินที่ได้แสดงงาน นิทรรศการศิลปะ และยังสะท้อนถึงสภาพสังคม วัฒนธรรม และการเปลี่ยนแปลงเคลื่อนไหวไปตามกระแสสังคมอย่าง ชัดเจน สูจิบัตรนิทรรศการศิลปะมีบทบาทต่อแนวคิด พิพิธภัณฑสถานวิทยา ในด้านการบริหารข้อมูลทางวัฒนธรรม การให้บริการการศึกษา และการสื่อสารผ่านนิทรรศการ สูจิบัตรนิทรรศการศิลปะมีความสำคัญในแง่มุม ต่าง ๆ ดังนั้นพิพิธภัณฑ์ควรใช้สูจิบัตรในการสื่อสารกับ สังคมอีกช่องทางหนึ่ง โดยการกำหนดลักษณะร่วมบางประการ ให้มีลักษณะเฉพาะของสถานที่นั้น ๆ หรืออาจเพิ่มเติมข้อมูล บางอย่างที่พิพิธภัณฑ์ต้องการนำเสนอต่อสังคม และควรเพิ่ม เนื้อหาทางด้านผลงานศิลปะที่ผ่านมาของผู้แสดงงาน เพื่อ ประโยชน์ทางการศึกษาและการวิจารณ์ศิลปะ