หอยคันเป็นหอยที่ทำให้เกิดการแพร่ระบาดของ พยาธิใบไม้เลือดในโคและกระบือเนื่องจากเป็นโฮสต์ตัวกลาง ของตัวอ่อนพยาธิ ดังนั้นการใช้สื่อสารที่สกัดจากพืชซึ่งมี คุณสมบัติในการฆ่าหอยจึงเป็นวิธีหนึ่งที่น่าจะเป็นประโยขน์ ในการทดแทนสารเคมีสังเคราะห์ที่มีราคาแพงและมีระยะ เวลาการตกค้างนานกว่า จึงได้มีการตรวจสอบคุณสมบัติ ของสารเคมีที่สกัดจากพืชจำนวน 50 ชนิด จาก 22 วงศ์ พบพืชจำนวน 32 ชนิด (ร้อยละ 64) ที่มีคุณสมบัติในการ ฆ่าหอย มีสามชนิด (ร้อยละ 6) ที่มีคุณภาพอยู่ในเกณฑ์ มาตรฐาน พืชที่มีคุณสมบัติสูงสุดในการฆ่าหอยคือ ต้นหนวด ปลาหมึก (Brassaia actinophylla) สารสกัดจาก ใบหนวดปลาหมึกด้วยวิธีการละลายน้ำสามารถฆ่าหอยได้ ร้อยละ 50 (LC(,50)) และร้อยละ 90 (LC(,90)) ภายใน 24 ชั่วโมงด้วยความเข้มข้น 22.73 และ 32.11 มก/ล ตามลำดับ LC(,50)) และ LC(,90)) ของสารสกัด จากใบหนวดปลาหมึกด้วยวิธีการละลายในแอลกอฮอลสามารถ ฆ่าหอยได้ภายใน 24 ชั่วโมง คือ 23.40 และ 35.48 มก/ล ตามลำดับ ในขณะที่ LC(,50) และ LC(,90) ของสารเคมีสังเคราะห์นิโคลซาไมด์คือ 0.009 และ 0.01 มก/ล ตามลำดับ จากการศึกษาความเป็นพิษของต้นหนวด ปลาหมึกที่มีต่อสัตว์ชนิดอื่น ๆ ที่อาศัยในแหล่งน้ำได้แก่ ลูกปลาตะเพียนขาว (Puntius gonionotu) ปลาหางนกยูง (Poecilia reticulata) ไรแดง Moinamacrocopa) และลูกกุ้ง (Macrobrachium rosenbergii) พบว่า LC(,50) และ LC(,90) ของสารสกัดจากหนวดปลาหมึก ที่ละลายด้านน้ำนาน 24 ชั่วโมง คือ 47 และ 55, 85 และ 111, 258 และ 861, 141 และ 181มก/ล ตามลำดับ ส่วน LC(,50) และ LC(,90) ของสารสกัดจากใบหนวด ปลาหมึกที่ละลายด้วยแอลกอฮอลคือ 38 และ 46, 69 และ 86, 106 และ 211, 101 และ 132 มก/ล ตามลำดับ จากการศึกษาด้วยกล้องจุลทรรศน์ถึงผลของนิโคลซาไมด์ และสารสกัดจากใบหนวดปลาหมึกต่อการเปลี่ยนแปลงของเซลล์ และเนื้อเยื่อในระบบทางเดินอาหาร ระบบสืบพันธุ์ ระบบ หายใจและระบบประสาทไม่แตกต่างกันมากนัก แต่หอยที่ทดสอบ กับสารสกัดจากใบหนวดปลาหมึกมีการเปลี่ยนแปลงของเซลล์ และเนื้อเยื่อที่รุนแรงกว่าที่ทดสอบกับนิโคลซาไมด์เล็กน้อย การเปลี่ยนแปลงดังกล่าวจะเริ่มเห็นได้ชัดหลังจากหอยถูก แช่อยู่ในสารเคมีทั้งสองชนิดเป็นเวลา 12-24 ชั่วโมง การเปลี่ยนแปลงของถุงลมซึ่งใช้หายใจของหอยพบว่า มีการ เพิ่มปริมาตรของช่องบรรจุอากาศภายใน ผนังของช่องมีการ ยืดขยายออก ในอวัยยะสร้างเซลล์สืบพันธุ์มีการเปลี่ยน แปลงของเซลล์สืบพันธุ์ระยะต่าง ๆ เช่น การสลายตัวของ สเปอร์มาโทไซต์และไข่ ส่วนในปมประสาทซีรีบรัลพบการ เปลี่ยนแปลงของเซลล์ประสาทโดยมีการเพิ่มขนาดของ เซลล์และนิวเคลียส การเปลี่ยนแปลงของเซลล์เยื่อบุทางเดินอาหารหลัง จากทดสอบกับสารเคมีเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง พบการเปลี่ยน แปลงในหลอดอาหารและลำไส้ส่วนต้นเล็กน้อย และจะมีการ เปลี่ยนแปลงอย่างมากภายหลัง 12-24 ชั่วโมง ซึ่งพบตลอด ทุกส่วนของระบบทางเดินอาหาร การเปลี่ยนแปลงดังกล่าว ได้แก่ การเพิ่มจำนวนของเซลล์ที่สร้างมิวคัส การเพิ่ม ขนาดของเซลล์ตามความสูง การเพิ่มขนาดของมิวคัสแวคิวโอล ซิเลียบนขอบเซลล์ด้านบนมีจำนวนลดลง มีการหลั่งของ ไซโทพลาสซึมออกมาในช่องทางเดินอาหาร เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ ฉีกขาด ส่วนการเปลี่ยนแปลงภายในเซลล์ของต่อมย่อยอาหาร พบว่ามีการเพิ่มขนาดของเซลล์และแวคิวโอล การสลายตัว ของนิวเคลียส การเปลี่ยนแปลงของเซลล์ในระบบต่าง ๆ เมื่อตรวจ ดูด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนที่พบเห็นทั่วไปคือ การรวม ตัวของแวคิวโอลขนาดเล็ก เยื่อบุฐานเซลล์หนาขึ้นและแตก แขนงมากขึ้น การลดลงของไกลโคเจนในไซโทพลาสซึม การพองตัวของไมโทคอนเดรีย และการพองตัวและสลายตัว ของ RER