แป้งข้าวโปรตีนต่ำเมื่อทำปฏิกิริยาครอสลิงค์กิ้งกับ โซเดียมไตรเมตาฟอสเฟตจะสามารถทำให้แป้งข้าวโปรตีนต่ำ นั้นมีคุณสมบัติเหมือนเส้นใยอาหารได้ คือไม่สามารถถูกย่อย สลายได้โดยเอนไซม์ในระบบย่อยอาหารของมนุษย์การวิเคราะห์ ปริมาณเส้นใยอาหารนั้นทำตามวิธีของ AOAC โดยจะใช้เอนไซม์ 3 ตัวคือ อัลฟา-อะไมเลส, กลูโคอะไมเลส, และ โปรตีเอส ซึ่งพบว่าเอนไซม์เหล่านี้มีความสามารถในการย่อยแป้งข้าว โปรตีนต่ำที่ผ่านการทำปฏิกิริยาครอสลิงค์กิ้งดังที่กล่าวแล้ว ข้างต้นได้น้อยลงทั้งนี้เนื่องจากไม่มีการบวมของแป้ง แป้ง ข้าวโปรตีนต่ำที่ทำการศึกษามี 3 ชนิด คือ แป้งข้าวเจ้า โปรตีนต่ำ (มีค่าอะไมโลส 26.56%), แป้งข้าวหอมมะลิ โปรตีนต่ำ (มีค่าอะไมโลส 18.15%), และแป้งข้าวเหนียว โปรตีนต่ำ (มีค่าอะไมโลส 5.53%) การเพิ่มความรุนแรงของ การทำปฏิกิริยาเช่นเพิ่มปริมาณของโซเดียมไตรเมตาฟอสเฟต, อุณหภูมิสูง และเพิ่มเวลาที่ใช้ในการทำปฏิกิริยา จะทำให้ได้ ค่าของความเป็นเส้นใยอาหารเพิ่มขึ้นด้วย และเมื่อศึกษาถึง ความสัมพันธ์ระหว่างคุณสมบัติทางความร้อนของแป้งและปริมาณ เส้นใยอาหารของแป้งข้าวที่ทำปฏิกิริยาครอสลิงค์กิ้งเหล่านี้ พบว่าในแป้งข้าวที่เพิ่มความรุนแรงของการทำปฏิกิริยา ครอสลิงค์กิ้งให้มากขึ้นจะมีปริมาณของเส้นใยอาหารและมี ค่าของอุณหภูมิในการหลอมเหลวสูงขึ้นด้วย เมื่อแป้งข้าวโปรตีนต่ำถูกฉายด้วยรังสีแกมมา จะเกิด ปฏิกิริยาขึ้นอย่างน้อย 2 ปฏิกิริยาคือ การย่อยสลายโมเลกุล ของแป้งข้าวโปรตีนต่ำ และ การเกิดปฏิกิริยาครอสลิงค์กิ้ง ซึ่งพบว่าความหนืดของแป้งข้าวโปรตีนต่ำที่ถูกฉายรังสีจะมี ค่าลดลง และในขณะเดียวกันอุณหภูมิของการหลอมเหลวและ กลาสเทมเปอเรเจอร์ของแป้งข้าวโปรตีนต่ำที่ถูกฉายรังสีจะ มีค่าสูงกว่าแป้งข้าวโปรตีนต่ำที่ไม่ได้ถูกฉายรังสี นอกจากนี้ แป้งข้าวโปรตีนต่ำที่ถูกฉายรังสีจะมีความสามารถในการ บวมน้ำ ณ อุณหภูมิที่ 95 องศาเซลเซียสลดลงด้วย ซึ่งเป็น คุณสมบัติที่เหมือนกับแป้งที่ผ่านการทำปฏิกิริยาครอสลิงค์กิ้ง และยังพบอีกว่าแป้งข้าวโปรตีนต่ำที่ถูกฉายรังสีจะมีความ สามารถในการละลายสูงกว่าแป้งข้าวโปรตีนต่ำที่ไม่ถูกฉาย รังสี ซึ่งแสดงว่าโมเลกุลของแป้งถูกย่อยสลายออกเป็นโมเลกุล ที่เล็กลงและในขณะเดียวกันการถูกย่อยสลายนี้จะส่งผลให้ ปริมาณน้ำตาลรีดิวซิ่งในแป้งข้าวโปรตีนต่ำที่ถูกฉายรังสี มีค่าสูงกว่าแป้งข้าวโปรตีนต่ำที่ไม่ได้ถูกฉายรังสี