การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัย ที่เกี่ยวข้องกับการเกิดอุบัติเหตุของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์ โดยการศึกษาระบาดวิทยาของการเกิดอุบัติเหตุ รถชนกัน ชนรถชนิดอื่น ชนคน ชนสัตว์ สิ่งของ สิ่งกีดขวาง คว่ำเอง หรือล้มเอง โดยศึกษาผู้ป่วยที่มารับบริการที่โรงพยาบาล มหาสารคาม ระหว่างวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2534 ถึง วันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2537 (ระยะเวลา 4 ปี) คัดลอกข้อมูลจากแบบบันทึกรายงานการตรวจโรค ผลจาก การศึกษา ผู้ประสบอุบัติเหตุส่วนใหญ่เป็นชาย อายุน้อยกว่า 20 ปี สถานภาพโสด เป็นนักเรียน นักศึกษา รองลงมา ได้แก่อาชีพเกษตรกรรม อาศัยนอกเขตเทศบาล ช่วงเวลา ที่เกิดอุบัติเหตุมากคือ 18.00-21.00 นาฬิกา พบมากใน วันเสาร์ เดือนเมษายนพบมากกว่าเดือนอื่น อุบัติเหตุ ส่วนมากเกิดจากรถจักรยานยนต์คันเดียว ลักษณะการเกิด อุบัติเหตุรถจักรยานยนต์ล้มเองเป็นส่วนใหญ่ อวัยวะที่ได้ รับบาดเจ็บมากที่สุดได้แก่ ขาและเท้า รองลงมาได้แก่ แขน และมือ ลักษณะการบาดเจ็บแผลถลอก พบมากที่สุด รองลงมาเป็นแผลฉีกขาด (สามารถมองเห็นได้ภายนอก) และการศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการเกิด อุบัติเหตุของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์ที่มารับบริการที่ โรงพยาบาลมหาสารคาม โดยมีปัจจัยเช่นเดียวกับกลุ่ม ศึกษาที่ 1 จำนวน 250 คน เปรียบเทียบกับกลุ่มที่ขับขี่ รถจักรยานยนต์ที่มาโรงพยาบาลด้วยสาเหตุอื่น ซึ่งมีลักษณะ บางอย่างคล้ายคลึงกัน เช่น เพศ ช่วงอายุเดียวกันกับ กลุ่มที่เกิดอุบัติเหตุในช่วงเวลาที่ศึกษา จำนวน 250 คน โดยเก็บข้อมูลระหว่างวันที่ 1 กรกฎาคม พ.ศ. 2538 ถึงวันที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2538 ผลการศึกษาพบว่า อุบัติเหตุส่วนใหญ่เกิดจาก รถจักรยานยนต์ล้มเอง ช่วงเวลา 15.00-18.00 นาฬิกา ดื่มแอลกอฮอล์ร้อยละ 36 สำหรับผู้ป่วยที่รับรักษาใน โรงพยาบาลมีระดับแอลกอฮอล์ในกระแสเลือดมากกว่า 50 มิลลิกรัม เปอร์เซ็นต์ร้อยละ 60 ขับขี่ด้วยความเร็ว 41-60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง บนถนนคอนกรีต พื้นถนนเรียบ ทัศนวิสัยดี ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการเกิดอุบัติเหตุ ได้แก่ อาชีพรับจ้าง ระยะทางการขับขี่มากกว่า 50 กิโลเมตร ต่อวัน ผู้ที่ใช้รถใหม่อายุการใช้งานภายใน 24 เดือน ขนาดความจุรถมากกว่า 100 คิวบิกเซนติเมตร สภาพรถที่มี กระจกส่องหลังไม่ครบทั้ง 2 ข้าง