การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพของการประมาณค่าพารามิเตอร์ ระหว่างสมการแม็กซิมั่มไลลิฮูด และสมการประมาณค่าทั่วไป สำหรับข้อมูลที่ถูกวัดซ้ำ กรณีข้อมูลมีค่าสูญหายโดยใช้ข้อมูลจากโครงการปรับปรุงความสูงของเด็กวัยเรียน กองโภชนาการ คัดเลือกเฉพาะตัวแปรที่มีความสัมพันธ์กับการเจริญเติบโตด้านความสูง ที่ระดับนัยสำคัญ .05 คือ อายุ เพศ น้ำหนัก และรูปแบบของพลังงานที่ได้รับ และ สร้างตัวแบบโดยใช้สมการแม็กซิมั่มไลลิฮูด และสมการประมาณค่าทั่วไป เมื่อทดสอบ ข้อตกลงเบื้องต้นของสมการตัวแบบทั้งสองพบว่าไม่มีการละเมิด จากนั้นทำการสุ่ม ให้มีข้อมูลสูญหายขนาด 5% 10% 15% 20% และ 25% และคำนวณค่าสูญหายกลับโดยวิธี ทั้งสอง ผลการศึกษาพบวิธีประมาณแบบสมการประมาณค่าทั่วไปมีประสิทธิภาพดีกว่าวิธี แม็กซิมั่มไลลิฮูด เนื่องจากให้ค่า Scale parameter ที่ต่ำกว่า และให้ค่า 95% ขอบเขตความเชื่อมั่นของความสูบแคบกว่า ส่วนค่าสัมประสิทธิ์ถดถอย ค่าความคลาดเคลื่อน ของสัมประสิทธิ์ถดถอย ค่า Relative bias และ ค่า Relative efficiency ของทั้งสองวิธีมีค่าใกล้เคียงกัน