การศึกษาวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาถึง ประสิทธิภาพการกำจัดโครเมียมด้วยแมงกานีสซัลเฟตและ โซดาไฟในน้ำเสียจากโรงงานชุบโลหะ ซึ่งจะศึกษาตัวแปร ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง เช่น ปริมาณโครเมียมเริ่มต้น 2 ค่า คือ 5, 10 มก/ล ค่าพีเอช 2 ค่าคือ 3 และ 5 เวลา ที่ใช้ในการทำรีดักชั่น 2 ค่าคือ 5, 10 นาที โดยเติม แมงกานีสซัลเฟตปริมาณต่าง ๆ กัน และพีเอชในการตกตะกอน ด้วยโซดาไฟ 3 ค่าคือ 8, 9, 10 การวิเคราะห์หาปริมาณ โครเมียมในน้ำใช้วิธี Atomic Absorption Spectrophotometry (AAS) ผลการศึกษาพบว่า ปริมาณโครเมียมเริ่มต้น 5 มก./ล. เมื่อน้ำมีพีเอช 3 และ 5 ให้ประสิทธิภาพในการกำจัดโครเมียม ไม่แตกต่างกัน (P>0.05) แต่เมื่อปริมาณโครเมียมเริ่มต้น 10 มก/ล เมื่อน้ำมีพีเอช 3 จะมีประสิทธิภาพการกำจัด โครเมียมสูงกว่าเมื่อน้ำมีพีเอช 5 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) และพบว่าในทุกปริมาณโครเมียมเริ่มต้น ปริมาณ แมงกานีสซัลเฟตกับประสิทธิภาพของการกำจัดโครเมียม มีความสัมพันธ์แปรตามกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.0005) สำหรับความสัมพันธ์ระหว่างเวลารีดักชันกับประสิทธิภาพของ การกำจัดโครเมียม พบว่ามีความสัมพันธ์อย่างไม่มีนัยสำคัญ ทางสถิติ (P>0.25) และพีเอชในการตกตะกอนด้วยโซดาไฟ เท่ากับ 8, 9 และ 10 ให้ประสิทธิภาพในการกำจัดโครเมียม ไม่แตกต่างกัน (P>0.05) ผลของการทดลองสรุปได้ว่า ในการกำจัดโครเมียม ด้วยแมงกานีสซัลเฟตและโซดาไฟประสิทธิภาพที่ดีที่สุดคือ การใช้ปริมาณแมงกานีสซัลเฟตในปริมาณ 400 มก/ล ในน้ำที่มีความเข้มข้นของโครเมียม 5 มก/ล ที่พีเอชในการ รีดักชันเท่ากับ 3 และพีเอชในการตกตะกอนโดยโซดาไฟ เท่ากับ 8 จะสามารถลดปริมาณโครเมียมได้ถึง 95.32%