ในขณะตั้งครรภ์ร่างกายมีความต้องการสารอาหารต่างๆ เพิ่มมากขึ้นรวมทั้งแคลเซียมและแมกนีเซียม เพื่อสนองความ ต้องการของมารดา ตลอดจนการเจริญเติบโต และพัฒนาการของ ทารกในครรภ์ เนื่องจากแคลเซียมและแมกนีเซียม มีความสำคัญ ในการหดรัดตัวของกล้ามเนื้อ หากบริโภคไม่เพียงพออาจทำให้ เกิดปัญหาตะคริวที่ขา ซึ่งพบเสมอในหญิงตั้งครรภ์ ดังนั้นการ ศึกษาครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาถึงความชุกของการ เกิดตะคริวในหญิงตั้งครรภ์ รวมทั้งทำการศึกษาแหล่งอาหาร และปริมาณของแคลเซียมและแมกนีเซียม ตลอดจนผลของการ เสริมแคลเซียมต่อการเกิดตะคริวในหญิงตั้งครรภ์ ได้ทำการ ศึกษาในหญิงตั้งครรภ์ปกติที่มีสุขภาพดีจำนวน 96 คน โดยแบ่ง เป็นหญิงตั้งครรภ์ที่ไม่มีอาการตะคริว (กลุ่มควบคุม 32 คน) หญิงตั้งครรภ์ที่มีอาการตะคริว แต่ไม่ได้รับการเสริมแคลเซียม จำนวน 32 คน และอีก 32 คนที่เป็นตะคริว ได้รับการเสริม แคลเซียม ผลของการศึกษาพบว่า ร้อยละ 26.8 ของหญิงตั้งครรภ์ จะเป็นตะคริว ในหญิงตั้งครรภ์ได้รับพลังงานจากอาหารใกล้ เคียงกับข้อกำหนดสารอาหารที่คนไทยควรได้รับประจำวัน (2155.81(+,-)81.25 เทียบกับ 2300 kcal/d, ตามลำดับ) และมีการบริโภคโปรตีนในปริมาณค่อนข้างสูงกว่าที่กำหนดไว้ (65.17(+,-)17.55 เทียบกับ 51 กรัม/วัน, ตามลำดับ) นอกจากนี้พบว่าค่าเฉลี่ยของการบริโภคแคลเซียมและแมกนีเซียม ของหญิงตั้งครรภ์ของการศึกษาครั้งนี้ค่อนข้างต่ำเมื่อเปรียบเทียบ กับค่าที่กำหนด (850.94(+,-)192.46 และ 256.7(+,-)59.32 กับ 1200(+,-)450 มก./วัน) นมเป็นแหล่งอาหารที่ดีของ แคลเซียมและแมกนีเซียม ในกลุ่มที่มีปัญหาตะคริว มีการบริโภค แคลเซียมสูงกว่า (887.5(+,-)185.7 กับ 777.9(+,-)187.6 มก./วัน P=.008) ในขณะที่ไม่สูญเสียแคลเซียมเพิ่มในปัสสาวะ และมีระดับแคลเซียมในเลือด (2.16(+,-).06 กับ 2.02(+,-).08) และอิออนแคลเซียม (1.24(+,-)0.04 กับ 1.27(+,-)0.04 mmol/l) ต่ำกว่ากลุ่มที่ไม่มีอาการตะคริวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ทั้งๆ ที่ประสบปัญหาดังกล่าวข้างต้น ทารกจากมารดาที่มีปัญหา ตะคริวกลับมีความยาวของลำตัวมากกว่าทารกที่คลอดจากมารดา ปรกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (50.1(+,-)2.5 และ 47.5(+,-)3.1 ซม., ตามลำดับ) เสมือนกับว่าทารกของมารดาที่มีปัญหาตะคริว มีการดึงแคลเซียมไปจากมารดาของตนมากกว่าทารกของมารดา ที่ไม่มีปัญหาตระคริว ซึ่งส่งผลทำให้ร่างกายของมารดาขาด แคลเซียม และทำให้เกิดปัญหาตระคริว ส่วนในแง่ของแมกนีเซียม พบว่าการบริโภคไม่ต่างกัน ระดับของแมกนีเซียมในเลือดไม่ แตกต่างกัน กลุ่มมารดาที่เป็นตะคริวมีการขับแมกนีเซียมออก ในปัสสาวะมากกว่ากลุ่มมารดาที่ไม่เป็นตะคริว พบว่าอัตราการเกิดตะคริวน้อยลงหลังจากเข้าอาทิตย์ที่ 36 ของการตั้งครรภ์ แม้ไม่ได้รับการเสริมด้วยแคลเซียม (2.71(+,-).63 กับ 2.28(+,-).728 ครั้งต่ออาทิตย์) การเสริมแคลเซียม 500 มก.ต่อวันเป็นเวลา 4 อาทิตย์ สามารถทำให้การเกิดตะคริวลดลงมากกว่าการที่ไม่ได้รับ การเสริมแคลเซียม (2.84(+,-).067 กับ 1(+,-).084 ครั้งต่ออาทิตย์) อย่างมีนัยสำคัญ และระดับของแคลเซียม (2.20(+,-)0.08 กับ 2.15(+,-)0.07 mmol/l) และ อิออนแคลเซียม (1.27(+,-)0.04 กับ 1.23(+,-)0.04 mmol/l) ในเลือดเพิ่มขึ้นจากในช่วงก่อนได้รับการเสริม แคลเซียม ซึ่งในกลุ่มที่ไม่ได้รับการเสริมแคลเซียม การเกิด ตะคริวดีขึ้นน้อยกว่าแต่ไม่พบการเปลี่ยนแปลงในระดับของ แคลเซียม และอิออนแคลเซียมในเลือด การศึกษานี้สรุปได้ว่าหญิงตั้งครรภ์ที่เป็นตะคริว มัก จะคลอดบุตรตัวยาวกว่าซึ่งนำไปสู่ความต้องการแคลเซียม สูงกว่าหญิงตั้งครรภ์ที่ไม่เป็นตะคริว และการบริโภคแคลเซียม ไม่เพียงพอเป็นสาเหตุหลักของการเกิดตะคริวในคนตั้งครรภ์ ในขณะที่การขาดแมกนีเซียมมีความสำคัญต่อการเกิดตะคริว น้อยกว่า