ได้ทำการศึกษาถึงผลของการชกมวยไทยต่อการ ทำงานของตับ ไต และกล้ามเนื้อ ในอาสาสมัครนักมวยไทย สุขภาพสมบูรณ์ 9 คน และกลุ่มควบคุมซึ่งประกอบด้วย อาสาสมัครที่ไม่ได้เป็นนักกีฬาและมีสุขภาพสมบูรณ์ 10 คน โดยทำการทดสอบสมรรถภาพทางกายทั่วไป วัดสัดส่วนของ ร่างกาย และทำการเก็บปัสสาวะ 24 ชั่วโมง รวมทั้งตัว อย่างเลือด 7 วันก่อนชก และ 12 ชั่วโมงหลังการแข่งขัน เพื่อนำไปตรวจและหาสารต่าง ๆ ได้แก่ ระดับเอ็นไซม์ AST, ALT, CK, CK-MB, LDH ในเลือดเพื่อประเมินการ ทำงานของตับและกล้ามเนื้อ และระดับสารต่าง ๆ ในปัสสาวะ เพื่อประเมินการทำงานของไต นอกจากนั้นในระหว่างการ แข่งขัน ได้ทำการถ่ายบันทึกภาพการแข่งขันเพื่อนำมา พิจารณาถึงความสัมพันธ์ระหว่างจำนวนและความรุนแรงของ การปะทะในระหว่างการแข่งขันในบริเวณอวัยวะต่าง ๆ และระดับของการเปลี่ยนแปลงของเอ็นไซม์ กลุ่มควบคุมจะ ถูกทดสอบสมรรถภาพและเก็บตัวอย่างเหมือนกับกลุ่มนักมวย ต่างกันที่ไม่ต้องทำการแข่งข้นและห้ามเล่นกีฬาหรือมีการ ออกกำลังกายในช่วงการทดลอง รวมทั้งช่วงเวลา 2 สัปดาห์ ก่อนการทดลอง ผลการทดลองพบว่า ระดับเอ็นไซม์ในเลือดของนักมวย ก่อนชกมีค่ามากกว่ากลุ่มควบคุมแบบมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ภายหลังการแข่งขันพบว่าทั้ง AST, ALT มีค่า เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อเทียบกับค่าก่อนชก ในขณะที่ค่าอื่น ๆ ไม่พบการเปลี่ยนแปลงแบบมีนัยสำคัญ นอกจากนี้ยับพบอีกว่าค่าของ Creatinine Clearance ในปัสสาวะภายหลังการแข่งขันมีค่าลดลงอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติเมื่อเทียบกับค่าก่อนชก แต่ไม่พบภาวะความผิด ปกติอื่น ๆ เช่น ไม่พบเม็ดเลือดแดงในปัสสาวะ และระดับ ของโปรตีนในปัสสาวะยังคงอยู่ในช่วงปกติ จากการพิจารณา จำนวนและความรุนแรงของการปะทะ พบว่าการเปลี่ยนแปลง ของระดับเอ็นไซม์ของกล้ามเนื้อมีความสัมพันธ์กับความรุนแรง และจำนวนของการปะทะบริเวณขา จากผลการทดลองแสดงให้เห็นว่า การชกมวยไทย อาจก่อให้เกิดการบาดเจ็บต่อตับ และไตได้ ในขณะที่ผลต่อ กล้ามเนื้ออาจจะเกิดขึ้นได้เช่นกัน ถ้าความรุนแรงและ จำนวนของการปะทะในระหว่างการแข่งขันมีค่าสูงมาก ดังนั้น ผู้ฝึกสอนควรให้ความสนใจและดูแลสุขภาพของนักมวยให้มาก โดยแนะนำให้มีการตรวจร่างกายร่วมกับการตรวจทางห้อง ปฏิบัติการเป็นประจำ รวมถึงการฝึกสอนการต่อสู้ที่เน้น วิธีการป้องกันตัวและการใช้อุปกรณ์ป้องกัน ซึ่งจะช่วยลด ความรุนแรงของการบาดเจ็บที่อาจจะเกิดขึ้นได้