การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาความสัมพันธ์ ระหว่างปริมาณตะกั่วในอาหารกับระดับตะกั่วในเลือด พร้อมทั้ง เปรียบเทียบระดับความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มที่มีภาวะปกติและ ขาดแคลเซียม เหล็กหรือสังกะสีของผู้ที่ทำงานสัมผัสตะกั่ว โดยตรง กลุ่มตัวอย่างเป็นคนงานโรงงานผลิตแบตเตอรี่ เพศชายที่มีสุขภาพดี จำนวน 56 คน คัดเลือกจากผู้ที่ทำงาน ในแผนกที่มีตะกั่วในอากาศ ต่ำกว่า 0.2 มิลลิกรัมต่อ ลูกบาศก์เมตร เก็บข้อมูลในช่วงเดือนกรกฏาคมถึงสิงหาคม 2537 โดยการสัมภาษณ์ข้อมูลทั่วไปและเก็บตัวอย่างอาหาร บริโภค 2 วันด้วยวิธี duplicate portion study เป็น วันทำงาน 1 วันและวันหยุด 1 วันเพื่อหาปริมาณตะกั่วในอาหาร แล้วเจาะเลือดหลังจากนั้นอีก 1 เดือนเพื่อหาระดับตะกั่ว แคลเซียม เหล็กและสังกะสีในเลือด ผลการศึกษาพบว่า ปริมาณตะกั่วในอาหาร มีความสัมพันธ์ เชิงบวก กับระดับตะกั่วในเลือดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value<0.05) เมื่อพิจารณาตามภาวะของแคลเซียม ปริมาณ ตะกั่วในอาหารของกลุ่มที่มีภาวะแคลเซียมปกติและขาดแคลเซียม มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับระดับตะกั่วในเลือด อย่างไม่มีนัย สำคัญทางสถิติ และทั้งสองกลุ่มมีความสัมพันธ์แตกต่างกันอย่าง ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อพิจารณาตามภาวะของเหล็ก ปริมาณ ตะกั่วในอาหารของกลุ่มที่มีภาวะเหล็กปกติ มีความสัมพันธ์ เชิงบวกกับระดับตะกั่วในเลือด อย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนกลุ่มที่มีภาวะขาดเหล็กมีความสัมพันธ์เชิงบวก อย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ (P-value<0.05) และทั้งสองกลุ่มมีความ สัมพันธ์แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value<0.05) เมื่อพิจารณาตามภาวะของสังกะสีปริมาณตะกั่วในอาหารของ กลุ่มที่มีภาวะสังกะสีปกติมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับระดับตะกั่ว ในเลือด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value<0.05) ส่วน กลุ่มที่มีภาวะขาดสังกะสีมีความสัมพันธ์เชิงบวกอย่างไม่มีนัย สำคัญทางสถิติ และทั้งสองกลุ่มมีความสัมพันธ์แตกต่างกัน อย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อพิจารณาตามภาวะของสาร อาหารทั้งสามชนิดร่วมกันพบว่า ปริมาณตะกั่วในอาหารของ กลุ่มที่มีภาวะแคลเซียม เหล็กและสังกะสีปกติมีความสัมพันธ์ เชิงบวกกับระดับตะกั่วในเลือด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value<0.05) ส่วนกลุ่มที่มีภาวะขาดสารอาหาร 1 ชนิด และขาดสารอาหาร 2 ชนิดขึ้นไปปริมาณตะกั่วในอาหารมีความ สัมพันธ์เชิงบวกกับระดับตะกั่วในเลือดอย่างไม่มีนัยสำคัญ ทางสถิติ ทั้งสามกลุ่มนี้มีความสัมพันธ์แตกต่างกันอย่างไม่มี นัยสำคัญทางสถิติ โดยความสัมพันธ์ของกลุ่มที่ขาดสารอาหาร 2 ชนิดขึ้นไป มีแนวโน้มสูงที่สุด นอกจากนี้ยังพบว่าผู้ที่ สูบบุหรี่มีระดับตะกั่วในเลือดสูงกว่าผู้ที่ไม่สูบบุหรี่ อย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value<0.05) ถึงแม้ว่า กลุ่มตัวอย่างมีค่าเฉลี่ยของปริมาณตะกั่ว ในอาหารค่อนข้างต่ำ (59.72 มคก/วัน) ไม่เกินค่ามาตรฐาน ที่กำหนดไว้ (428.57 มกค/วัน) แต่มีผู้ที่มีภาวะของสาร อาหารทั้งสามชนิดปกติเพียงร้อยละ 32.14 และกลุ่มตัวอย่าง ส่วนใหญ่นิยมรับประทานอาหารที่มีไขมันสูง นอกจากนี้ยังมี ผู้ที่ไม่รับประทานอาหารเช้าถึง 1 ใน 3 ของกลุ่มตัวอย่าง ทั้งหมด ซึ่งปัจจัยเหล่านี้มีผลให้การดูดซึมตะกั่วจากทางเดิน อาหารเพิ่มขึ้น เป็นเหตุให้ระดับตะกั่วในเลือดสูงขึ้น ดังนั้น ควรแนะนำให้บริโภคอาหารที่มีสารอาหารเพียงพอต่อความ ต้องการของร่างกาย และให้โภชนศึกษา รวมทั้งส่งเสริม ด้านสุขวิทยาส่วนบุคคล เพื่อปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการบริโภค และลดการปนเปื้อนตะกั่วจากแหล่งต่างๆ