การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ และความสามารถในการทำนายของปัจจัยตามแบบแผน ความเชื่อด้านสุขภาพ กับพฤติกรรมการใช้เข็มขัดนิรภัย ของผู้ขับขี่รถยนต์นั่งสาธารณะในเขตกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษา คือผู้ขับขี่รถยนต์นั่งสาธารณะใน เขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 400 คน เก็บรวบรวมข้อมูล โดยแบบสัมภาษณ์ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นเอง วิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS/PC(+) สถิติที่ใช้ คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบ ความสัมพันธ์โดยใช้สัมประสิทธิสหสัมพันธ์เพียร์สัน และ การวิเคราะห์ถดถอยพหุแบบขั้นตอน ผลการวิจัยพบว่า ผู้ขับขี่รถยนต์นั่งสาธารณะ ไม่เคยใช้เข็มขัดนิรภัย ร้อยละ 15.8 และในกลุ่มที่เคย มีการใช้เข็มขัดนิรภัยส่วนใหญ่ (ร้อยละ 60.7) มี พฤติกรรมการใช้เข็มชัดนิรภัยไม่เหมาะสม ผู้ขับขี่รถยนต์ นั่งสาธารณะส่วนใหญ่มีการรับรู้ตามแบบแผนความเชื่อ ด้านสุขภาพในระดับปานกลาง ร้อยละ 67.5 มีการรับรู้ ความรุนแรงของการเกิดอุบัติเหตุในระดับสูง ร้อยละ 52.5 มีการรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตุ และ การรับรู้ประโยชน์-อุปสรรคของการใช้เข็มขัดนิรภัย ในระดับปานกลาง คิดเป็นร้อยละ 63.2 และ ร้อยละ 79.0 ตามลำดับ ผู้ขับขี่รถยนต์นั่งสาธารณะได้รับสิ่ง ชักนำให้มีการปฏิบัติในระดับปานกลาง ร้อยละ 60.5 ผลการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปร พบว่า ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมการใช้ เข็มขัดนิรภัย คือ การรับรู้ตามแบบแผนความเชื่อด้าน สุขภาพโดยรวม (r = 0.3824, p-value < 0.001) การรับรู้ประโยชน์-อุปสรรคของการใช้เข็มขัดนิรภัย (r = 0.6140, p-value < 0.001) สิ่งชักนำให้มี การปฏิบัติโดยรวม (r = 0.3155, p-value < 0.001) สิ่งชักนำภายนอกที่ก่อให้เกิดการปฏิบัติ (r = 0.3373, p-value < 0.001) เมื่อทำการวิเคราะห์ถดถอยพหุแบบ ขั้นตอน พบว่า การรับรู้ประโยชน์-อุปสรรค สิ่งชักนำ ภายนอก และสิ่งชักนำภายใน สามารถร่วมกันทำนายพฤติกรรม การใช้เข็มขัดนิรภัยได้ร้อยละ 41.25 ผลการวิจัยมีข้อเสนอแนะ ให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง มีการรณรงค์ส่งเสริมให้ความรู้เกี่ยวกับเข็มขัดนิรภัย แก่ผู้ขับขี่รถยนต์นั่งสาธารณะ ความรู้ที่ให้ควรเน้นเกี่ยวกับ การรับรู้ถึงประโยชน์ของการใช้เข็มขัดนิรภัย และพฤติกรรม การใช้เข็มขัดนิรภัยที่ถูกต้อง ซึ่งจะส่งผลให้ผู้ขับขี่ รถยนต์นั่งสาธารณะ มีความปลอดภัยจากอุบัติเหตุ และมี พฤติกรรมการใช้เข็มขัดนิรภัยเหมาะสมยิ่งขึ้น