ได้ศึกษาถึงความเป็นพิษของขี้เถ้าลอยซึ่งเก็บ จากเครื่องจับฝุ่นไฟฟ้าสถิตย์ของโรงไฟฟ้าแม่เมาะ จังหวัดลำปาง ในหนูเพศผู้พันธุ์ Wistar โดยให้สูด หายใจเอาขี้เถ้าลอยตลอดระยะเวลา 6 ชม./วัน เป็นเวลา 1 วัน หรือ 5 วันติดต่อกัน อัตราการปล่อย ขี้เถ้าลอยลงไปในตู้สำหรับทำการทดลองเท่ากับ 0.8, 8 และ 80 กรัม/ชม. ตามลำดับ เพื่อให้ได้ความเข้มข้น ของขี้เถ้าลอยในอากาศบริเวณที่สัตว์ทดลองหายใจเป็น 5 (ต่ำ), 50 (กลาง) และ 500 (สูง) มก./ลบ.ม. ด้วยเปอร์เซ็นต์ความแปรผันเท่ากับ 6.44, 4.87 และ 2.86 ตามลำดับ ขี้เถ้าลอยมีค่ามัธยฐานของเส้นผ่าน ศูนย์กลาง 7.7 ไมโครเมตร ด้วยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 1.93 ไมโครเมตร องค์ประกอบของขี้เถ้าลอยมีทั้งส่วน ประกอบที่เป็นสารอินทรีย์และสารอนินทรีย์ สารประกอบ ที่พบในปริมาณมาก ได้แก่ ออกไซด์ของเหล็ก, ซิลิกา, อลูมินัม และแคลเซียม เพื่อประเมินผลขี้เถ้าลอยต่อ หน้าที่ของปอดจึงศึกษาถึงการเปลี่ยนแปลงทางเคมี จำนวน เซลล์ชนิดต่าง ๆ ในปอด และจุลพยาธิวิทยาของเซลล์ปอด โดยให้สัตว์ทดลองสูดหายใจขี้เถ้าลอยแบบเฉียบพลันและกึ่ง เรื้อรัง ไม่พบการเปลี่ยนแปลงอัตราการหายใจหลังได้รับ ขี้เถ้าลอยในสัตว์ทดลองกลุ่มใด ๆ ยกเว้นในกลุ่มที่ได้รับ ขี้เถ้าลอยที่ความเข้มข้นสูง ระดับความลึกของการหายใจ ลดลงอย่างมีนัยสำคัญในกลุ่มที่ได้รับขี้เถ้าลอยที่ความ เข้มข้นสูง และในกลุ่มที่ได้รับขี้เถ้าลอยที่ความเข้มข้น ปานกลาง 5 วันติดต่อกัน น้ำล้างปอดจากหนูทดลองที่ได้รับฝุ่นที่ความ เข้มข้นปานกลางและสูงเป็นเวลา 1 วัน และที่ความเข้มข้น ปานกลางติดต่อกันเป็นเวลา 5 วัน แสดงการเพิ่มขึ้น ของกิจกรรมของเอนไซม์แลคเตสดีไฮโดรจีเนส แอซิด ฟอสฟาเตส และ อัลคาไลด์ฟอสฟาเตส และปริมาณโปรตีน ซึ่งเพิ่มขึ้นตามความเข้มข้นของขี้เถ้าลอยที่เพิ่มขึ้น จำนวนเซลล์ในน้ำล้างปอดก็เพิ่มขึ้นตามความเข้มข้นของ ขี้เถ้าลอยที่เพิ่มขึ้นเช่นกัน ส่วนประกอบของเซลล์ใน น้ำล้างปอดประมาณ 95% เป็นแมคโครฟาจ และ 5% เป็นลิมโฟไซต์ ค่าเฉลี่ยของจำนวนเซลล์ที่นับได้เพิ่มขึ้น 2, 2.5 และ 1.5 เท่า ในกลุ่มที่ได้รับขี้เถ้าลอย ในความเข้มข้นปานกลางและสูงเป็นเวลา 1 วัน และ ที่ความเข้มข้นปานกลางติดต่อกันเป็นเวลา 5 วัน ดัสตี้และโฟมมี่แมคโครฟาจซึ่งพบในน้ำล้างปอดของ สัตว์ทดลองมีจำนวนเพิ่มขึ้นตามความเข้มข้นของขี้เถ้าลอย ที่ได้รับ เมื่อสัตว์ทดลองได้รับขี้เถ้าลอยที่ความเข้มข้นสูง พบว่ามีอนุภาคขี้เถ้าลอยอยู่ในเซลล์ของถุงลมปอด และพบแมคโครฟาจที่เต็มไปด้วยขี้เถ้าลอยอยู่รอบ ๆ หลอดลมฝอยและถุงลม ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้ไม่พบว่า เซลล์ปอดมีการสร้างเส้นใยมากผิดปกติ การเปลี่ยน แปลงทางจุลพยาธิวิทยาทั้งในกลุ่มที่ได้รับขี้เถ้าลอย 6 ชม./วัน เป็นเวลา 1 วัน หรือ 5 วันติดต่อกัน ไม่แปรผันตามความเข้มข้นของขี้เถ้าลอยอย่างเด่นชัด ขี้เถ้าลอยมีความเป็นพิษต่อเซลล์และก่อให้เกิดการ อักเสบต่อปอดโดยมีความรุนแรงแปรผันตามความเข้มข้น ของขี้เถ้าลอย ซึ่งผลนี้ตรวจวัดได้จากดัชนีบ่งชี้ ได้แก่ ค่าทางชีวเคมีคลีนิค, การเปลี่ยนแปลงของ จำนวนเซลล์ในน้ำล้างปอด และรูปร่างของเซลล์ปอด การได้รับขี้เถ้าลอยซ้ำหลายครั้งต่อเนื่องกัน ทำให้ เกิดอาการอักเสบของปอดได้มากกว่าการได้รับขี้เถ้าลอย ในความเข้มข้นเท่ากันในระยะเวลาสั้น