การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาปัญหาพฤติกรรมเด็กปกติ ในช่วงอายุ 6-11 ปี กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชาย และนักเรียนหญิง ปีการศึกษา 2533 ที่ศึกษาอยู่ในโรงเรียนวัดเลา โรงเรียน แม่พระประจักษ์ และโรงเรียนธนบุรีศึกษา จำนวนทั้งสิ้น 54 คน เป็นชาย 27 คน หญิง 27 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสังเกตพฤติกรรมเด็กโดยตรง ซึ่งประกอบด้วยข้อปัญหาพฤติกรรม จำนวน 111 ข้อ แบ่งเป็น กลุ่มปัญหาพฤติกรรมที่สามารถอธิบาย และ/หรือสังเกตเห็นได้ชัดเจน 76 ข้อ และกลุ่มปัญหาพฤติกรรม ที่ต้องอาศัยการตัดสินใจโดยรวมทั่ว ๆ ไปของผู้สังเกต 35 ข้อ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้ การหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วน เบี่ยนเบนมาตรฐาน และเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างกลุ่ม โดยใช้ t-test และ F-test ถือระดับมีนัยสำคัญ .05 เป็นเกณฑ์ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ปัญหาพฤติกรรมได้รับการประเมินจำนวน 66 ข้อ จาก จำนวนทั้งสิ้น 111 ข้อ และโดยภาพรวม เด็กมีปัญหาพฤติกรรม เพียง 2 ปัญหาและเป็นปัญหาที่อยู่ในระดับมีพฤติกรรมเกิดขึ้น น้อยมากหรือสังเกตได้ไม่ชัดเจน ได้แก่ปัญหาพฤติกรรมหยุกหยิก หรือขยุกขยิกและปัญหาพฤติกรรมถูกดึงความสนใจได้ง่าย ส่วน ปัญหาพฤติกรรมข้ออื่น ๆ อยู่ในระดับไม่มีพฤติกรรมที่สังเกต เห็นได้ 2. เด็กชาย และเด็กหญิง มีความแตกต่างกันอย่างมีนัย สำคัญ ทางสถิติดังนี้2.1 เด็กชาย มีปัญหาพฤติกรรมไม่อยู่นิ่ง ลุกลี้ ลุกลน หรืออยู่ไม่สุข มากกว่าเด็กหญิง2.2 เด็กชาย มีระดับความรุนแรงของปัญหา พฤติกรรมโดยรวมทั่ว ๆ ไป มากกว่าเด็กหญิง2.3 เด็กหญิง มีพฤติกรรมการสังคมเรื่อง การให้ หรือแบ่งปันสิ่งของแก่ผู้อื่นมากกว่าเด็กชาย 3. เด็กอายุ 6-7 ปี 8-9 ปี และ 10-11 ปี มีความ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ดังนี้3.1 เด็กอายุ 6-7 ปี มีปัญหาพฤติกรรมไม่อยู่นิ่ง ลุกลี้ ลุกลน หรืออยู่ไม่สุขมากกว่าเด็กอายุ 8-9 ปี และ 10-11 ปี3.2 เด็กอายุ 6-7 ปี มีปัญหาพฤติกรรมแบบ แสดงออก มากกว่าเด็กอายุ 10-11 ปี3.3 เด็กอายุ 6-7 ปี มีพฤติกรรมการสังคมเรื่อง ช่วยเหลือผู้อื่นมากกว่าเด็กอายุ 8-9 ปี และ 10-11 ปี