วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ศึกษาคำลงท้ายในภาษาลาวโซ่ง ที่ตำบลหนองปรง อำเภอเขาย้อย จังหวัดเพชรบุรี มุ่ง รวบรวมคำลงท้ายภาษาลาวโซ่งเพื่อนำมาวิเคราะห์โครง สร้างพยางค์ของคำลงท้าย การเกิดร่วมกัน การแปรเสียง การใช้และประเภทของคำลงท้ายที่แบ่งตามหน้าที่ที่ใช้ ในประโยค ผู้วิจัยได้บันทึกข้อมูลโดยการบันทึกเสียงการสนทนา ของเจ้าของภาษาแล้วนำข้อมูลมาวิเคราะห์ ซึ่งผลจากการ วิเคราะห์พบว่า เมื่อศึกษาคำลงท้ายภาษาลาวโซ่งโดยยึด โครงสร้างพยางค์เป็นหลัก สามารถแบ่งลักษณะโครงสร้าง พยางค์ออกได้ 3 ชนิด คือ คำลงท้ายพยางค์เดียว คำลงท้าย สองพยางค์และคำลงท้ายสามพยางค์ โดยคำลงท้ายสองพยางค์ เกิดจากการที่คำลงท้ายพยางค์เดียวสองคำปรากฏร่วมกัน และคำลงท้ายสามพยางค์เกิดจากการปรากฏร่วมกันของคำ ลงท้ายพยางค์เดียวและคำลงท้ายสองพยางค์ คำลงท้าย พยางค์เดียวเท่าที่พบมี 21 คำ คำลงท้ายสองพยางค์มี 60 คำและคำลงท้ายสามพยางค์มี 16 คำ คำลงท้ายบางคำ สามารถแปรเสียงได้ด้วย โดยแปรไปได้ 3 ลักษณะ คือ แปรเสียงสระ แปรเสียงวรรณยุกต์และแปรลักษณะของเส้น เสียงเมื่อออกเสียงท้ายพยางค์ ซึ่งอาจแปรเพียงลักษณะเดียว สองลักษณะ หรือทั้งสามลักษณะร่วมกันก็ได้ และยังพบอีกว่า เมื่อศึกษาคำลงท้ายโดยยึดหน้าที่ของคำลงท้ายที่ปรากฏใน ประโยคเป็นหลัก สามารถแบ่งคำลงท้ายออกได้ 5 ประเภท คือ คำลงท้ายที่แสดงหน้าที่ในการบอกกล่าว คำลงท้ายที่ แสดงหน้าที่ในการคาดคะเน คำลงท้ายที่แสดงหน้าที่ในการถาม คำลงท้ายที่แสดงหน้าที่ในการสั่งหรือเตือน และคำลงท้ายที่ แสดงหน้าที่ในการขอร้องหรือชักชวน