วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2545

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ(1)ศึกษาวิธีการจัดสรรค่าเผื่อและขนาดที่เหมาะสมสำหรับเครื่องมือในกระบวนการเชื่อมติดของชิ้นงานแผ่นหัวอ่าน-เขียน โดยมีระดับของของเสียที่ยอมรับได้ (2) สามารถลดของเสียอันมีสาเหตุมาจากปัจจัยค่าเผื่อ และ(3)สามารถประยุกต์ใช้เป็นข้อมูลพื้นฐานสำหรับการออกแบบเครื่องมือในกระบวนการเชื่อมติดของผลิตภัณฑ์ใหม่ ซึ่งมีความหนาแตกต่างกัน ในการวิจัยนี้ศึกษาค่าความหนาเฉลี่ยและค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานของแผ่นหัวอ่านเขียนและแผ่นกาวที่ใช้ในการผลิต จากนั้นศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างระยะประกอบชิ้นงานกับของเสียโดยอาศัยแนวคิด Loss Function เพื่อทำการทดลองหาระยะประกอบที่เหมาะสมสำหรับการทำงานจริง จัดสรรค่าเผื่อและขนาดสำหรับออกแบบเครื่องมือ และวิเคราะห์ค่าเผื่อโดยเทคนิควิธี Worst Case Limits เทคนิควิธีทางสถิติ ได้แก่ วิธี Root sum of squares (RSS) และ วิธี Dynamic sum of squares (DRSS) และเทคนิควิธี Monte Carlo Simulation ด้วยโปรแกรมช่วยคอมพิวเตอร์ที่ชื่อ Crystal Ball หลังจากนั้นทำการสร้างแบบจำลองปัญหาเลียนแบบงานจริง และวิเคราะห์ความแตกต่างระหว่างแบบจำลองปัญหากับงานจริง ผลการวิจัย พบว่า (1)การจัดสรรค่าเผื่อและขนาดสำหรับชิ้นส่วนของเครื่องมือในกระบวนการเชื่อมติด เมื่อนำชิ้นส่วนต่างๆมาประกอบกันจะได้ระยะประกอบใหม่เท่ากับ 0.01270 +- 0.00294 นิ้ว ซึ่งมีผลแตกต่างกันกับระยะประกอบเก่าที่มีค่าเท่ากับ 0.01000 +- .00330 นิ้ว เท่ากับ 0.00270 +- 0.00036 นิ้ว ทำให้ค่าเผื่อและขนาดที่ถูกออกแบบใหม่ (2)สามารถลดของเสียอันเนื่องมาจากการมีระยะประกอบที่ไม่เหมาะสมนั้นลดลงคิดเป็นร้อยละ 82 เมื่อเปรียบเทียบกับก่อนปรับปรุง (3)จากการพยากรณ์ของเสียที่เกิดขึ้นโดยใช้วิธีแบบจำลองปัญหาเทียบกับการปฏิบัติงานจริงพบว่า ค่าความแปรปรวนของของเสียไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ (alpha) เท่ากับ 0.05 แสดงว่าแบบจำลองปัญหาที่จัดทำขึ้นมาสามารถประยุกต์ใช้สำหรับการออกแบบเครื่องมือในกระบวนการเชื่อมติดของผลิตภัณฑ์ใหม่ได้