วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2545

วิทยานิพนธ์ฉบับนี้กล่าวถึงการประเมินอัตราการเกิดความผิดพร่องเนื่องจากฟ้าผ่าของระบบสายส่ง 500 กิโลโวลต์ ซึ่งได้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ในส่วนแรกเป็นการหาค่ากระแสฟ้าผ่าวิกฤติที่สามารถก่อให้เกิดความผิดพร่องของสายส่งด้วยโปรแกรม EMTP พร้อมศึกษาผลของแบบจำลองการเกิดเบรกดาวน์ของแกปอากาศระหว่างอาร์กซิ่งฮอร์น แบบจำลองความต้านทานดินของฐานเสา แบบจำลองกับดักฟ้าผ่า และการติดตั้งกับดักฟ้าผ่า ในส่วนที่สองนำค่ากระแสไฟฟ้าวิกฤติที่ได้มาประเมินอัตราการเกิดความผิดพร่องเนื่องจากฟ้าผ่าโดยใช้ทฤษฎีของ Armstrong-Whitehead (A-W) และเปรียบเทียบผลที่ได้กับโปรแกรม FLASH และ LPDW ผลการคำนวณอัตราการเกิดความผิดพร่องด้วยการใช้โปรแกรม EMTP ควบคู่ไปกับโปรแกรม A-W เทียบกับการใช้โปรแกรม FLASH พบว่า ค่าอัตราการเกิดความผิดพร่องที่ประเมินำได้มีค่าใกล้เคียงกัน คือ 0.42 และ 0.43 ครั้ง/100 กิโลเมตร/ปี ตามลำดับ แต่การคำนวณด้วย LPDW ไม่สามารถทำได้กับระบบที่กระแสฟ้าผ่าวิกฤติมีค่าเกินกว่า 300 kA จึงไม่สามารถนำมาใช้กับการศึกษานี้ได้