จุดมุ่งหมาย เพื่อรวบรวมและศึกษาความหมายลักษณะของการใช้ภาพพจน์ในวรรณคดีพุทธศาสนาพระนิพนธ์เจ้าฟ้าธรรมาธิเบศร์ เรื่อง นันโทปนันทสูตรคำหลวง และพระมาลัยคำหลวง โดยกำหนดเกณพ์การใช้ภาพพจน์ไว้ 14 แบบ คือ การใช้อุปมาอุปไมย การใช้อุปลักษณ์ การใช้สัญลักษณ์ การใช้บุคลาธิษฐาน การกล่าวเกินจริง การกล่าวขัดแย้งคู่ขนาน การกล่าวท้าวความการกล่าวเย้ยประชด การใช้คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ การใช้คำที่มีรสความ การเล่นคำการใช้คำซ้ำ การเล่นเสียงเล่นจังหวะและการเลียนเสียง ผลการวิจัย เรื่องนันโทปนันทสูตรคำหลวงมีการใช้ภาพพจน์ 13 แบบ เรื่องพระมาลัยคำหลวงใช้ภาพพจน์12 แบบ การใช้ภาพพจน์ในเรื่องนันโทปนันทสูตรคำหลวง ที่ปรากฎมากที่สุด คือ การใช้คำที่มีรสความ ภาพพจน์ที่ไม่ปรากฎคือ การใช้คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ ส่วนในเรื่องพระมาลัยคำหลวงมีภาพพจน์ที่ปรากฎมาก คือ การเล่นเสียงเล่นจังหวะ ภาพพจน์ไม่ปรากฎใช้เลยคือ การกล่าวเย้ยกล่าวประชดและการใช้ภาพพจน์ที่คล้ายกันทั้งสองเรื่องคือ มีจุดมุ่งหมายสำคัญเพื่ออธิบายนามธรรมให้เป็นรูปธรรม การใช้อุปมาอุปไมยมีลักษณะที่ปรากฎมากที่สุดคือ กล่าวอุปไมยก่อนแล้วจึงกล่าวอุปมาทีหลัง