| ชื่อเรื่อง | : | การสร้างบทละครเรื่อง ขูลู-นางอั้ว โดยใช้ขนบละครพันทาง |
| นักวิจัย | : | โมพี ศรีแสนยงค์ |
| คำค้น | : | - |
| หน่วยงาน | : | ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย |
| ผู้ร่วมงาน | : | - |
| ปีพิมพ์ | : | 2533 |
| อ้างอิง | : | http://www.thaithesis.org/detail.php?id=1192533000010 |
| ที่มา | : | - |
| ความเชี่ยวชาญ | : | - |
| ความสัมพันธ์ | : | - |
| ขอบเขตของเนื้อหา | : | - |
| บทคัดย่อ/คำอธิบาย | : | ปริญญานิพนธ์มีจุดมุ่งหมายเพื่อสร้างเป็นบทละครพันทางเรื่อง ขูลู-นางอั้ว แล้วนำมาสร้างวรรณกรรมเรื่อง ขูลู-นางอั้ว โดยใช้ขนบละครพันทางเป็นสื่อ การวิจัย ใช้วิธีการวิเคราะห์วรรณกรรมพื้นบ้านอีสานเรื่อง ขูลู-นางอั้ว แล้วนำมาสร้างเป็นบทละครโดยใช้ขนบละครพันทาง ผลการวิจัย วรรณกรรมเรื่อง ขูลู-นางอั้ว เดิมเขียนด้วยฉันทลักษณะท้องถิ่นอีสาน ประเภทกลอนอ่านหรือ "โครงสาร" และในการสร้างบทละครนี้ ได้ใช้คำประพันธ์ ประเภทกลอนบทละคร กาพย์ยานี11 และโครงสี่สุภาพ เรื่อง ขูลู-นางอั้ว เดิมเขียนขึ้นเพื่ออ่าน และใช้แสดงลำเรื่องต่อกลอน การลำดับฉากมีอยู่หลายฉาก เนื้อเรื่องบางตอนยาวเกินไปทำให้การดำเนินเรื่องช้า การสร้างบทละครพันทางเรื่อง ขูลู-นางอั้ว ได้ลำดับฉากเรื่องราวขึ้นใหม่ เพื่อให้เรื่องกระชับขึ้น โดยเปิดเรื่องด้วยวิธีการให้ชายชราคนหนึ่งเป็นผู้เล่าเรื่อง ขูลู-นางอั้ว ให้เด็กฟัง การดำเนินเรื่องเป็นการเรียงลำดับตามปฏิทิน ส่วนการปิดเรื่องเป็นการคลี่คลายปัญหาประเภทโศกนาฎกรรม นั่นคือตัวละครเอกฆ่าตัวตาย เนื่องจากวรรณกรรมเรื่องนี้เป็นเรื่องราวของชนชาติลาวและขอม การแต่งกายจึงเป็นไปตามพื้นภูมิของตัวละคร โดยมีหลักการออกแบบเครื่องแต่งกาย ดังนี้คือ 1. ออกแบบตามหลักฐานทางโบราณคดี 2. ออกแบบตามภาพถ่ายเครื่องแต่งกายชาวอีสาน ในช่วงสมัยรัชกาลที่ 5 และการแต่งกายของชาวอีสาน การแสดงชนิดต่างๆ 3. ออกแบบตามบทบรรยายถึงการแต่งกายในเนื้อเรื่อง ขูลู-นางอั้ว การลำดับเนื้อเรื่องใหม่ได้แบ่งฉากออกเป็น 10 ฉาก จึงนำมาออกแบบฉากเพื่อใช้แสดงบนเวทีโดยมีหลักการออกแบบฉาก ดังนี้ 1. สถาปัตยกรรมเรือนไทย ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ 2. สถาปัตยกรรมของขอม 3. บทพรรณนาในวรรณกรรมเรื่อง ขูลู-นางอั้ว การใช้ภาษาในเรื่องเดิมเป็นสำนวนภาษาถิ่นอีสาน (ลาว) มีลักษณะเฉพาะถิ่นในเรื่องการกล่าวผญาเกี้ยวพาราสี (จ่ายผญา) เพื่อสร้างเป็นบทละครพันทาง จะใช้ภาษาไทยภาคกลางเป็นส่วนใหญ่ และมีภาษาถิ่นปะปนอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทั้งนี้ก็เพื่อที่จะเผยแพร่ให้คนไทยทั่วไปเข้าใจ การบรรจุเพลง จะใช้เพลงไทยออกสำเนียงภาษาลาว และเขมร แต่ส่วนใหญ่เป็นเพลงสำเนียงลาว มีทั้งเพลงหน้าพาทย์ เพลงบรรเลงเฉพาะทำนองและเพลงที่มีบทร้อง ดนตรี ปกติจะใช้ แคน พิณ กลอนโทน ฉิ่ง ประกอบเพราะเรื่อง ขูลู-นางอั้ว ใช้แสดงหมอลำ เมื่อสร้างเป็นบทละครจึงใช้วงปี่พาทย์เครื่องห้าของไทยภาคกลาง บรรเลงตลอดทั้งเรื่องเพื่อให้สอดคล้องกับละครพันทาง บทละครที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นนี้ได้รับการประเมินผลจากผู้เชี่ยวชาญของกรมศิลปากร พบว่าสามารถนำไปแสดงเป็นละครเวทีได้ |
| บรรณานุกรม | : |
โมพี ศรีแสนยงค์ . (2533). การสร้างบทละครเรื่อง ขูลู-นางอั้ว โดยใช้ขนบละครพันทาง.
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย. โมพี ศรีแสนยงค์ . 2533. "การสร้างบทละครเรื่อง ขูลู-นางอั้ว โดยใช้ขนบละครพันทาง".
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย. โมพี ศรีแสนยงค์ . "การสร้างบทละครเรื่อง ขูลู-นางอั้ว โดยใช้ขนบละครพันทาง."
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย, 2533. Print. โมพี ศรีแสนยงค์ . การสร้างบทละครเรื่อง ขูลู-นางอั้ว โดยใช้ขนบละครพันทาง. กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย; 2533.
|
