งานวิจัยมีจุดมุ่งหมายในการวิเคราะห์วรรณกรรมเรื่องท้าวฮุ่งหรือเจือง อยู่ 3 ประการคือ ศึกษาวิเคราะห์องค์ประกอบของวรรณกรรมท้าวฮุ่งหรือเจือง ศึกษาวิเคราะห์ลักษณะร่วมและลักษณะแตกต่างของวรรณกรรมท้าวฮุ่งหรือเจือง และศึกษาคุณค่าของวรรณกรรมท้าวฮุ่งหรือเจืองในด้านต่างๆ เช่น ด้านสังคมศาสตร์ วรรณกรรมและภาษา ผลการศึกษา วรรณกรรมท้าวฮุ่งหรือเจืองเป็นวรรณกรรมที่นำเอาเรื่องราวในประวัติศาสตร์ของวีรกษัตริย์บรรพกษัตริย์ของชนชาติไทย-ลาวที่มีอิทธิพลในดินแดนลุ่มแม่น้ำโขง และดินแดนลุ่มแม่น้ำกก ในราวพุทธศตวรรษที่ 16-17 มารจนาโดยกวีในราชสำนักล้านช้าง ในปลายพุทธศตวรรษที่ 19-21และใช้รูปแบบการประพันธ์ในการรจนาหลายชนิดเช่น โคลง 5 โคลง 7 และโคลง 7 พัฒนาอันเป็นรูปแบบการประพันธ์ที่เป็นพัฒนาการของสังคมสายวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำโขง เนื้อหาของวรรณกรรมกล่าวถึงความยิ่งใหญ่ของบรรพกษัตริย์พระองค์นี้ จนได้ถูกรจนาเป็นวรรณกรรมหลายเรื่องเพื่อจุดประสงค์ตามความต้องการของผู้ประพันธ์และสังคม เช่น นำมารจนาในรูปมหากษัตริย์เพื่อสดุดีวีรกษัตริย์ด้วยความยาวของโคลงเกือบ 5,000 บท ได้แก่ วรรณกรรมเรื่องท้าวฮุ่งหรือเจืองฉบับกรมศิลปากร มหาลีลา วีรวงศ์ ปริวรรต ฉบับปรีชา พิณทอง และพื้นท้าวฮุ่งหรือเจืองในรูปของตำนานพุทธศาสนา เช่น วังสมาลินีบาเจือง และตำนานพระยาเจือง อยู่ในรูปของตำนานวีรบุรุษหรือกลอนนิทานคือ ท้าวยี่บาเจือง ซึ่งทำให้เราทราบถึงลักษณะร่วมกันและแตกต่างกันของวรรณกรรมในแง่มุมต่างๆ ให้ประจักษ์อีกด้วย พร้อมกันนี้วรรณกรรมยังได้สะท้อนภาพของสังคมในด้านต่างๆ กัน เช่น ความเชื่อประเพณี และวัฒนธรรมให้ปรากฎ โดยเฉพาะความเชื่อดั้งเดิม และความเชื่อพุทธศาสนาอันเป็นตัวกำหนดให้วิถีชีวิตของผู้คนดำเนินไปในสังคม ซึ่งแสดงให้เห็นถึงพันธกิจของวรรณกรรมที่มีต่อสังคม จากเนื้อหาที่เป็นประวัติศาสตร์อันสำคัญยิ่งของชนชาติได้ถูกรจนาด้วยคำประพันธ์ที่เก่าแก่ขนาดยาว ด้วยวิธีการประพันธ์และสำนวนภาษาอย่างสละสลวยงดงามยิ่ง โดยกวีนิรนามในราชสำนักล้านช้างจึงทำให้วรรณกรรมเล่มนี้ได้รับการยกย่องเป็นมหากาพย์ของภูมิภาคเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งไม่มีวรรณกรรมเล่มใดในภูมิภาคนี้เทียบเท่า