ปริญญานิพนธ์มีจุดมุ่งหมายศึกษาศิลาจารึกอีสานที่มีอายุอยู่ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 12-16จำนวน 46 หลัก โดยแยกศิลาจารึกออกเป็น 4 รุ่น คือ จารึกอักษรปัลลวะ จารึกอักษรหลังปัลลวะจารึกอักษรหลังปัลลวะและขอมโบราณ และจารึกอักษรขอมโบราณ การวิจัยผู้วิจัยมุ่งศึกษา 4 ด้าน คือ 1. อักขรวิทยา 2. อักขรวิธี 3. ภาษาที่ใช้ในการจารึก 4. จุดมุ่งหมายในการสร้างศิลาจารึก ผลการศึกษา 1. อักขรวิทยาของอักษรในจารึก 1.1 รูปแบบของอักษรปัลลวะในศิลาจารึกอีสานคล้ายคลึงกับรูปแบบของอักษรปัลลวะในจารึกที่พบในเขตใกล้เคียง 1.2 อายุของอักษรปัลลวะในศิลาจารึกอีสานใกล้เคียงกับศิลาจารึกในแหล่งใกล้เคียงคือ อยู่ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 12 1.3 วิธีเขียนรูปอักษรส่วนใหญ่เป็นการเขียนแบบจังหวะเดียว คล้ายการเขียนอักษรไทยปัจจุบัน 1.4 รูปอักษรปัลลวะได้คลี่คลายเป็นอักษรหลังปัลลวะในช่วงพุทธศตวรรษที่ 13-14และวิวัฒนาการเป็นรูปอักษรขอมโบราณในช่วงพุทธศตวรรษที่ 15-16 2. อักษรวิธีของอักษรในจารึก 2.1 การวางรูปพยัญชนะมี 2 ลักษณะ คือ ใช้เป็นพยัญชนะต้น และตัวสะกด 2.1.1 พยัญชนะต้น มี 3 ลักษณะคือ พยัญชนะต้นที่เป็นอักษรเดี่ยวพยัญชนะต้นที่เป็นตัวควบกล้ำ และพยัญชนะต้นที่เป็นอักษรนำและตามกัน 2.1.2 ตัวสะกดมี 3 ลักษณะ คือ วางอยู่บนพยัญชนะตัวอื่น ตัวสะกดที่มีตัวตามและตัวสะกดที่ไม่มีตัวตาม 2.2 การวางรูปสระ คล้ายคลึงกับการวางรูปสระของอักษรไทยปัจจุบัน คือ มีทั้งวางไว้ด้านหน้า ด้านบน ด้านล่าง และด้านหลังพยัญชนะ สระมี 2 ชนิด คือ สระจม และสระลอย 2.3 การประกอบรูปคำ เป็นการประกอบรูปคำตามแบบภาษาสันสกฤตส่วนใหญ่และมีคำมอญโบราณ ขอมโบราณปนอยู่บ้าง จึงมีทั้งการประกอบรูปคำพยางค์เดียวในภาษามอญและการประกอบรูปคำหลายพยางค์ตามแบบภาษาสันสกฤต 3. ภาษาที่ใช้ในการจารึก จารึกส่วนใหญ่จารึกด้วยภาษาสันสกฤต มีภาษามอญโบราณปนอยู่บ้างในระหว่างพุทธศตวรรษที่ 13-14 และมีภาษาขอมโบราณปนอยู่บ้างในพุทธศตวรรษที่ 15และในพุทธศตวรรษที่ 16 จารึกส่วนใหญ่เป็นภาษาขอมโบราณ 4. จุดมุ่งหมายในการสร้างศิลาจารึก โดยส่วนใหญ่เป็นการสร้างเพื่อประกาศกิจกรรมที่ได้กระทำต่อศาสนาและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เคารพบูชา เช่น การสร้างศาสนสถานและรูปเคารพต่างๆรวมทั้งการประกาศอุทิศบุญกุศลแก่สิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือบุคคลที่เคารพนับถือ ลักษณะทางสังคมที่แสดงออกในจารึกเป็นสังคมพุทธศาสนาและฮินดู ซึ่งเป็นการแสดงถึงอิทธิพลของอารยธรรมอินเดียได้แผ่คลุมอีสาน ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 12-16 อีสานได้รับเอาอารยธรรมซึ่งรวมทั้งตัวอักษรอินเดียเข้ามาใช้โดยรับการถ่ายทอดอารยธรรมจากรัฐข้างเคียง คือ รัฐในเขตลุ่มน้ำโขง โดยผ่านทางลุ่มน้ำมูลและสาขา รัฐในเขตลุ่มน้ำบางปะกงโดยผ่านเทือกเขาสันกำแพงและต้นน้ำมูลและจากรัฐในเขตลุ่มน้ำเจ้าพระยาโดยผ่านทางเทือกเขาดงพระยาเย็นเข้าสู่ต้นน้ำมูลและน้ำชี