งานวิจัยนี้ได้ศึกษาปริมาณของสารให้ความขมในมะนาว 2 พันธุ์ คือ พันธุ์ ไข่และพันธุ์แป้นและการลดความขมในน้ำมะนาวโดยใช้เอทธิลีน จากการวิเคราะห์ เปรียบเทียบมะนาว 2 พันธุ์ พบว่าน้ำมะนาวสดพันธุ์ไข่มีปริมาณสารให้ความขมคือ ลิโมนิน 4.90 ppm และนาริงจิน 129.57 ppm พันธุ์แป้นมี ลิโมนิน 6.00 ppm และนาริงจิน 148.90 ppm การกระจายตัวของปริมาณลิโมนินและนาริงจินในผลมะนาวพบว่า บริเวณเม็ดมีปริมาณ ลิโมนินมากที่สุด (พันธุ์ไข่ 165.46 ppm และพันธุ์แป้น 189.58 ppm) รองลงมา เปลือกชั้นใน (9.31 ppm, 15.71 ppm) เปลือกชั้นนอก (8.06 ppm, 8.82 ppm) เนื้อเยื่อกลีบ (16.15 ppm, 18.95) และน้ำ (4.90 ppm, 6.00 ppm) ตามลำดับสารนาริงจินมีมากที่สุดบริเวณเปลือกชั้นในคือ (พันธุ์ไข่ 3266.20 ppm พันธุ์ แป้น 4790.09 ppm) รองลงมาคือ เปลือกชั้นนอก (2872.28 ppm, 3406.04 ppm) เม็ด (1678.51 ppm, 1613.84 ppm) เนื้อเยื่อกลีบ (763.76 ppm, 1354.94 ppm) และน้ำ (129.57 ppm, 148.09 ppm) ตามลำดับ ส่วนองค์ประกอบทางเคมีทั้ง 2 พันธุ์ พบว่ามะนาวสดพันธุ์ไข่มีกรดแอสคอบิค 46.50 มิลลิกรัมต่อมิลลิลิตร กรดซิตริค 7.07% pH 2.82 ของแข็งที่ละลายได้ ((+,ฐ)brix) 7.50 มะนาวพันธุ์แป้นมีกรดแอสคอบิค 45.56 มัลลิกรัมต่อมิลลิลิตร กรดซิตริก 6.70% pH 2.84 ของแข็งที่ละลายได้ ((+,ฐ)brix) 7.00 ในการศึกษาต่อไปได้เลือกมะนาว พันธุ์แป้นเพราะมีปริมาณลิโมนินสูง สภาวะที่สามารถลดปริมาณลิโมนินได้ดี คือ ปริมาณเอทธิลีน 20 ppm สัมผัสกับผลมะนาวเป็นเวลา 3 ชั่วโมงสามารถลดปริมาณลิโมนินได้ร้อยละ 56.59 ส่วนนาริงจินมีการเปลี่ยนแปลงน้อยมาก การให้มะนาวสัมผัสกับเอทธิลีนก่อนหรือ หลังการนำไปเก็บที่ 5 องศาเซลเซียสเป็นเวลา 28 วัน ไม่มีผลแตกต่างกันอย่าง มีนัยสำคัญ สามารถลดปริมาณลิโมนินลงได้ร้อยละ 71-75 ส่วนนาริงจินมีการเปลี่ยน แปลงน้อยมากปริมาณกรดซิตริก กรดแอสคอบิค pH และ(+,ฐ)Brix มีการเปลี่ยน แปลงเล็กน้อย