บทวิทยานิพนธ์ฉบับนี้เสมอถึงการรู้จำตัวอักษรพิมพ์ภาษาลาวโดยใช้ เทคนิคของ ฟัซซี่ และ นิวรอลแบบแพร่ย้อนกลับเพื่อมาเรียนรู้ ขั้นตอน การจัดการล่วงหน้ากับข้อมูลภาพตัวอักษรที่ได้จากเครื่องตารวจวาดภาพ ได้แบ่งออกเป็นหลายขั้นตอน ก่อนอื่นต้องปรับเปลี่ยนข้อมูลภาพตัวอักษร ที่เป็นบิตแมพ (Bitmap) ให้เป็น ข้อมูลแบบไบนารี่ (binary) จากนั้น ก็แยกตัวอักษรออกจากหน้ากระดาษแล้วปรับตัวอักษรให้เป็นรูปแบบมาตรฐาน อยู่ในกรอบ 90x90 จุดภาพ จากนั้นทำการกำหนดค่าคุณลักษณะเด่นของตัว อักษรโดยคำนวณตามจุดภาพเนื้อตัวอักษร แล้วเอาค่าที่ได้ส่งเข้าไปหาค่า ความเป็นสมาชิกในระบบของฟัซซี่โดยใช้ฟังก์ชันค่าความเป็นสมาชิกแบบ สามเหลี่ยม ค่าฟัซซี่ที่ได้จะส่งเข้าไปเรียนรู้ในโครงข่ายนิวรอลแบบแพร่ ย้อนกลับ ซึ่งใช้ 3 ชั้น คือ อินพุทเลเยอร์ (Input layer)ใช้ 9 โหนด ฮิดเดนเลเยอร์ (Hidden Layer) ใช้ 120 โหนด และเอาท์พุทเลเยอร์ (Output Layer)ใช้ 46 โหนด เป็นขบวนการต่อไป การทดลองบนเครื่อง คอมพิวเตอร์ Pentium II - MMX ที่มีความเร็ว CPU 350 MHz ได้ใช้ ข้อมูลภาพตัวอักษรที่ลดจำนวนแล้วมี 8 รูปแบบ แต่ละรูปแบบตัวอักษรจะมี 4 ขนาดแตกต่างกันคือ 14, 46, 18, และ 20 point ซึ่งได้จากเครื่องสแกน (Scanner) ที่ใช้ Brightness 100, Scaling 100 และ Type Black and White drawing mode เข้ามาฝึกสอน โดยใช้เวลานานประมาณ 96 ชั่วโมง การทดสอบคือเอาข้อมูลภาพตัวอักษรที่ไม่ได้ฝึกสอน มาทดสอบซึ่ง สามารถจำได้ประมาณ 92.73% ด้วยความเร็วในการรู้จำประมาณ 1 วินาที ต่อตัวอักษร