การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาแนวทางในการแก้ไข ปัญหาของเมืองชั้นใน ที่เกิดขึ้นจนกลายเป็นปัญหาอันวิกฤต โดยใช้ หลักการของการปรับปรุงฟื้นฟูเมือง กรุงเทพมหานครมีการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วและเป็น ไปตามยถากรรม มีประชากรเพิ่มขึ้นจากการย้ายถิ่นอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดปัญหาของเมืองโดยเฉพาะอย่างยิ่งเขตเมืองชั้นใน ซึ่งมี การตั้งถิ่นฐานมาก่อนพื้นที่อื่นๆ เขตราชเทวีเป็นเขตชั้นในเขตหนึ่ง ที่มีความสำคัญในด้านเป็นสถานที่ราชการ เป็นศูนย์ธุรกิจการค้าดั้ง เดิม แต่ในปัจจุบันเกิดปัญหาในด้านต่างๆ อย่างมากมาย ผลการ ศึกษาพบว่าเขตราชเทวีมีปัญหาที่สำคัญสมควรที่จะได้รับการแก้ไข ปรับปรุง ปัญหาดังกล่าวคือ 1. ปัญหาการจราจรเนื่องจากใน บริเวณเขตราชเทวีมีถนนสายรองไม่เพียงพอ ขาดการเชื่อมต่อที่ดี กับถนนสายหลัก ประกอบกับพื้นที่นี้เป็นเส้นทางการจราจรที่สำคัญ จึงมีปริมาณยานพาหนะมากตลอดทั้งวัน 2. ปัญหาการใช้ที่ดินและ อาคาร เนื่องจากขาดการวางแผนการใช้ที่ดินไว้ล่วงหน้า ก่อให้ เกิดการใช้ที่ดินปะปนกันและไม่เป็นที่พึงปรารถนา ก่อให้เกิดการ ใช้พื้นที่ไม่คุ้มค่า และสภาพอาคารที่ชำรุดทรุดโทรม 3. ปัญหา ความหนาแน่นของประชากรภาคกลางวันที่เพิ่มขึ้น ในขณะเดียวกัน ประชากรภาคกลางคืนกลับลดลง ประกอบกับสาธารณูปโภค สาธารณูปการที่เก่าแก่และล้าสมัย และไม่เพียงพอกับความ ต้องการของประชากรที่เพิ่มขึ้น 4. ปัญหาสภาพแวดล้อมเสื่อมโทรม ที่มีผลต่อสุขภาพอนามัยและคุณภาพชีวิตของประชากรเป็นอย่างมาก ปัญหาต่างๆ ที่ได้จากการศึกษาเบื้องต้น ได้นำมาเป็น ปัจจัยในการหาพื้นที่ที่ควรทำการปรับปรุงฟื้นฟู โดยประยุกต์ใช้ โปรแกรมระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ (SPANS-GIS) เนื่องจาก สามารถวิเคราะห์ข้อมูลหลายชุดแบบการซ้อนทับเชิงกลุ่ม (Multiple Layer Overlay Analysis) และใช้เทคนิค การวิเคราะห์เชิงพื้นที่ Potential Surface Analysis (PSA) มาช่วยในการหาพื้นที่ที่ควรทำการปรับปรุงฟื้นฟู ตาม ลำดับความรุนแรงของแต่ละพื้นที่ ผลจากการศึกษา พบว่าพื้นที่ที่ควรทำการปรับปรุงฟื้นฟู อันดับแรกอยู่บริเวณริมบึงมักกะสัน ซึ่งเป็นชุมชนแออัดและตึก ร้างมีพื้นที่น้อย ควรทำการปรับปรุงแบบการรื้อล้าง (Clearance) พื้นที่ที่ควรทำการปรับปรุงอันดับ 2 จะกระจายอยู่ทั่วทั้งเขต ซึ่งส่วนใหญ่มีการใช้ที่ดินเป็นชุมชนแออัด, ตึกร้าง และที่โล่ง ชุมชนแออัดจะอยู่ในซอยที่แคบและลึกเข้าไปจากถนนสายหลัก ส่วนพื้นที่อื่นๆ เช่น สถานีรถไฟมักกะสันบางส่วน ควรปรับปรุง แบบการสร้างใหม่ (Redevelopment) และการปันส่วนที่ดิน (Land Sharing) ส่วนอันดับ 3 เป็นพื้นที่ส่วนใหญ่ของเขต และเป็นพื้นที่ของทางราชการควรปรับปรุงแบบการฟื้นฟูบูรณะ ซ่อมแซม (Rehabilitation) สำหรับทางด้านผังเมือง การปรับปรุงฟื้นฟู ต้องสอดคล้อง กับกฎหมายผังเมืองรวม และต้องมีการใช้ที่ดินอย่างมีประสิทธิภาพ โดยลดความหนาแน่นของอาคารลงให้เหมาะสม และจัดให้มีที่ว่าง ไว้สำหรับพักผ่อนหย่อนใจเพิ่มขึ้นเพื่อเพิ่มคุณภาพชีวิต และจากการ ศึกษาพบว่า แนวทางในการปรับปรุงฟื้นฟูเขตราชเทวีนั้นไม่ขัดแย้ง กับการกำหนดการใช้ประโยชน์ที่ดินของผังเมืองรวม และเมื่อ พิจารณาถึงทัศนคติของประชาชนเกี่ยวกับการปรับปรุงฟื้นฟู พบ ว่า ประชากรส่วนใหญ่มากกว่าครึ่งอยากให้มีการปรับปรุงฟื้นฟู โดยอยากให้มีการปรับปรุงทางด้านการจราจรและทางด้านสภาพ แวดล้อมที่เป็นพิษ เช่น น้ำเสีย ฝุ่นละออง และควันไอเสีย เป็นต้น และโดยส่วนใหญ่อยากมีส่วนร่วมในการปรับปรุงฟื้นฟู ประโยชน์ที่จะได้รับจากการปรับปรุงฟื้นฟู คือ เป็นการ ใช้พื้นที่ให้คุ้มค่ามากขึ้นกว่าเดิม พร้อมทั้งมีสภาพแวดล้อม ความ เป็นอยู่ที่ดีขึ้น ซึ่งส่งผลให้เศรษฐกิจดีขึ้น เนื่องจากเพิ่มภาษีรายได้ ในด้านต่างๆ ให้กับรัฐบาล อย่างไรก็ตาม การปรับปรุงฟื้นฟูให้ บรรลุเป้าหมายจะต้องได้รับความร่วมมือทั้งจากภาครัฐและเอกชน และต้องดำเนินการโดยนำบทบัญญัติซึ่งว่าด้วยการวางผังเมือง เฉพาะตามพระราชบัญญัติผังเมือง 2518 มาใช้ร่วมกับกฎหมาย อื่นๆ ที่เกี่ยวข้องอีกด้วย โดยเฉพาะกฎหมายการจัดรูปที่ดิน ที่ จะมีการดำเนินการในอนาคต