เมลิออยโดซีส เป็นโรคติดเชื้อแบคทีเรีย ~iBurkholderia pseudomallei~i ที่พบบ่อย ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ซึ่งมีอุบัติการณ์ของโรคสูงที่สุดในโลก ผู้ติดเชื้ออาจไม่แสดง อาการหรือมีอาการแสดงออกหลายลักษณะตั้งแต่อาการไม่รุนแรง เช่น การติดเชื้อเฉพาะที่ จนกระทั่งการติดเชื้อในกระแสโลหิตซึ่งมีอัตราการตายสูง ปัจจุบันมีการศึกษาปัจจัยเสี่ยง ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับโรคนี้รวมทั้งการศึกษาจีนในระบบภูมิคุ้มกันของร่างกาย เช่น Major Histocompatibility complex (MHC) ซึ่งอาจทำให้เข้าใจกระบวนการก่อโรคได้ดีขึ้น จีน PERB11.1 ตั้งอยู่ในกลุ่มจีน MHC มีโครงสร้างคล้ายกับ MHC Class I และอาจมีหน้าที่ เกี่ยวข้องกับกลไกในการต้านทานการติดเชื้อแบคทีเรียและการเกิดมะเร็ง ในการศึกษาครั้งนี้ ต้องการจัดตั้งวิธีการตรวจสอบความแตกต่างในส่วน Transmembrane (TM) ของจีน PERB11.1 และหาปัจจัยเสี่ยงของความแตกต่างดังกล่าวในโรคเมลิออยโดซีส โดยศึกษาใน 3 กลุ่มตัวอย่าง คือ กลุ่มตัวอย่างคนอีสานที่มีสุขภาพสมบูรณ์และไม่มีอาการของโรคเมลิออยโดซีส (Northeastern Thais: healthy) จำนวน 284 ราย กลุ่มผู้ป่วยโรคเมลิออยโดซีส (Melioidosis group) จำนวน 154 ราย และกลุ่มตัวอย่างที่ติดเชื้ออื่น ๆ (Infectious control) จำนวน 144 ราย โดยได้พัฒนาวิธีวิเคราะห์อัลลีล 3 วิธี ซึ่งได้แก่ DNA fragment analysis, Polymerase Chain Reaction-Single Strand Conformation Polymorphism (PCR-SSCP) และ Heteroduplexing analysis จากการศึกษาพบอัลลีล TM X1 และ X2 ซึ่งอาจเป็นอัลลีลใหม่ที่ยังไม่มีการรายงาน นอกจากนี้ยังพบว่าอัลลีล TM 02 ลดลงในกลุ่ม เมลิออยโดซีส และ กลุ่มติดเชื้อควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value = 0.0026 และ 0.0023 ตามลำดับ) ซึ่งชี้แนะว่า อัลลีลดังกล่าวสัมพันธ์กับการ ต่อต้าน (resist) ต่อการติดเชื้อแบคทีเรียโดยทั่วไปในขณะที่อัลลีล TM 06 สัมพันธ์กับ ปัจจัยต่อต้าน แต่ TM X1 สัมพันธ์กับปัจจัยเกื้อหนุนให้เกิดโรคเมลิออยโดซีส (susceptible factor) เมื่อเทียบกับ Healthy และ Infectious control (p-value = 0.0256, 0.0105 และ 0.0008, 0.0270 ตามลำดับ) จากการศึกษา HLA-B-HLA-Cw-PERB11.1TM haplotypes พบว่าในกลุ่ม Healthy control พบ HLA-B*13-Cw*0304 และ PERB11.1 TM02 แต่ในกลุ่ม Melioidosis และ Infectious control จะพบร่วมกับ PERB11.1 TM X1 ซึ่งเป็นการยืนยันว่า TM X1 มีความสัมพันธ์กับปัจจัยเสี่ยงในการเกิดโรค อย่างไรก็ตาม อัลลีลของ PERB11.1/ MICA ดังกล่าวมิใช่ปัจจัยหลัก เนื่องจากพบประมาณ 10% ของผู้ป่วย จึงน่าสนใจที่จะศึกษา ความแตกต่างในส่วนอื่น ๆ ของจีนนี้ต่อไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในส่วนของ extracellular domains ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับหน้าที่ของโมเลกุลดังกล่าวในการต่อต้านการติดเชื้อแบคทีเรีย รวมทั้งการก่อโรคและการดำเนินโรคเมลิออยโดซีสต่อไป