การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการเลี้ยงดู คือ การเลี้ยงดูแบบให้ความรัก แบบลงโทษ แบบคาดหวังเอากับเด็ก แบบแสดงความเป็น เจ้าของมากเกินไป แบบยอมบุตรและแบบปล่อยปละละเลย กับความเฉลียวฉลาดทางอารมณ์ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 สังกัดกรมสามัญศึกษา จังหวัด สกลนคร จำนวน 400 คน ได้มาโดยวิธีสุ่มแบบสองขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบวัด ประกอบด้วย แบบวัดการเลี้ยงดูและแบบวัดความเฉลียวฉลาดทางอารมณ์ สถิติที่ใช้ใน การวิเคราะห์ข้อมูล คำนวณหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน โปรดัคท์โมเมนต์ ผลการวิจัยพบว่า 1. การเลี้ยงดูแบบให้ความรักมีความสัมพันธ์กับความเฉลียวฉลาดทางอารมณ์ของ วัยรุ่นตอนต้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. การเลี้ยงดูแบบคาดหวังเอากับเด็กมีความสัมพันธ์กับความเฉลียวฉลาดทาง อารมณ์ของวัยรุ่นตอนต้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. การเลี้ยงดูแบบลงโทษ แบบแสดงความเป็นเจ้าของมากเกินไป แบบยอมบุตรและแบบ ปล่อยปละละเลย ไม่มีความสัมพันธ์กับความเฉลียวฉลาดทางอารมณ์