การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของดนตรีบำบัด ต่อความวิตกกังวลและอาการคลื่นไส้อาเจียนในผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ได้รับยาเคมีบำบัด โดยใช้กรอบแนวคิดทางด้านสรีรวิทยา (Physiology concept) และมโนทัศน์ของดนตรี บำบัด กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือผู้ป่วยมะเร็งเต้านมที่ได้รับการรักษาด้วยยาเคมี บำบัด ณ หอผู้ป่วย 5จ โรงพยาบาลศรีนครินทร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ที่มารับการรักษา ในช่วงเดือนกรกฎาคม 2542 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ 2543 จำนวน 40 คน โดยสุ่มตัวอย่างจาก ประชากร ซึ่งเป็นผู้ป่วยมะเร็งเต้านมระยะที่ 2 3 และ 4 ภายหลังจากได้รับการผ่าตัดและ อยู่ระหว่างการรักษาด้วยยาเคมีบำบัด สูตร CMF ชุดที่ (Cause) 3 4 และ 5 กลุ่มตัวอย่าง แบ่งออกเป็น 2 กลุ่มด้วยวิธีการสุ่มอย่างง่ายโดยใช้ตารางเลขสุ่ม กลุ่มทดลองเป็นกลุ่มที่ ได้ฟังดนตรีบำบัด กลุ่มควบคุมเป็นกลุ่มที่ไม่ได้ฟังดนตรีบำบัด ดนตรีบำบัดที่ใช้เป็นเพลง ไทยสากลบรรเลงนำมาเรียบเรียงและบันทึกเทปให้ได้ความยาว 30 นาที จำนวน 5 ชุด กลุ่มทดลองจะได้ฟังดนตรี 3 ครั้ง นานครั้งละ 30 นาที ห่างกันครั้งละ 75 นาที เริ่มฟัง เมื่อได้รับยาเคมีบำบัดเข้าทางหลอดเลือดดำได้ 4 ชั่วโมง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลมี 4 ชุด ประกอบด้วย (1) แบบบันทึกข้อมูล ส่วนบุคคลและข้อมูลเกี่ยวกับการรักษา (2) แบบวัดความวิตกกังวลของสปิลเบอร์เกอร์ (The State Anxiety Inventory From X-I) ซึ่งแปลเป็นภาษาไทยโดยนิตยา คชภักดี สายฤดี วรกิจโภคาธร และมาลี นิสสัยสุข นำไปทดลองใช้กับกลุ่มตัวอย่างผู้ป่วยมะเร็ง เต้านม หาความเที่ยงโดยใช้สถิติสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค ได้เท่ากับ 0.91 (3) แบบวัดอาการคลื่นไส้อาเจียนของโรดส์ (The Rhodes Index of Nausea and Vomiting From II) ซึ่งแปลเป็นภาษาไทยโดยรัชนี นามจันทรา นำไปทดลองใช้กับกลุ่ม ตัวอย่างผู้ป่วยมะเร็งเต้านม หาความเที่ยงโดยใช้สถิติสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค ได้เท่ากับ 0.68 (4) แบบสัมภาษณ์ความรู้สึกในการฟังดนตรี การเก็บรวบรวมข้อมูลของกลุ่มตัวอย่างทั้งสองกลุ่ม โดยรวบรวมข้อมูลทั่วไป ตัวแปร ความวิตกกังวลและอาการคลื่นไส้อาเจียนก่อนและหลังการทดลองและความรู้สึกเกี่ยวกับ การฟังดนตรีบำบัด วิเคราะห์ข้อมูลเชิงบรรยายของผู้ป่วยในส่วนข้อมูลทั่วไปด้วยความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์สมมติฐานการวิจัยโดยใช้การทดสอบที (t-test) แบบ สองกลุ่มเป็นอิสระต่อกัน ~bผลการวิจัยพบว่า~b 1. กลุ่มตัวอย่างที่ได้ฟังดนตรีบำบัดมีความวิตกกังวลน้อยกว่ากลุ่มที่ไม่ได้ฟังดนตรี บำบัด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 2. กลุ่มตัวอย่างที่ได้ฟังดนตรีบำบัดมีอาการคลื่นไส้อาเจียนน้อยกว่ากลุ่มที่ไม่ได้ฟัง ดนตรีบำบัด อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 วิเคราะห์ข้อมูลเชิงบรรยายของผู้ป่วยในส่วนข้อมูลทั่วไปและความรู้สึกต่อการฟัง ดนตรีบำบัดด้วยความถี่และร้อยละพบว่าส่วนใหญ่มีความรู้สึกที่ดี เพราะทำให้ลดความ วิตกกังวลในขณะให้ยา ทำให้จิตใจแจ่มใส เพลิดเพลิน เวลาผ่านไปเร็ว สงบและหลับได้